่อยู่ในดินแดนเทพทะเลเมฆาก็น่าสังเวชเป็นอย่างยิ่ง
พรวด!
เยี่ยเฉียกระอัดเลือดสีดำคำโตออกมาอย่างต่อเนื่อง
เสาสวรรค์นั้นกลับไม่ได้พังทลายลงแต่อย่างใด แต่กลับทรงตัวได้คงที่แล้ว
“พังลงแล้ว มันพังแล้ว! นึกไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดมันจะพังลงแล้ว!”
เยี่ยเฉียกำหมัดแน่น กระดูกทั่วทั้งร่างของเขาส่งเสียงเอี๊ยดอ้าดด้วยความโกรธเกรี้ยว
เขาวางแผนมานานถึงเพียงนี้ สร้างเผ่าวิญญาณร้ายขึ้นมาก็เพื่อวันนี้
ให้ผู้พิทักษ์นิรันดร์ปิดกั้นดินแดนแห่งนี้เอาไว้ ไม่ให้คนนอกเข้ามาก่อกวนแผนการของเขาได้! จากนั้นก็ให้พลังแห่งวิญญาณร้ายกลืนกินดินแดนแห่งนี้ ทำลายล้างค่ายกล เปิดผนึกให้เขาได้ออกไป
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ จะมาพบกับสามคนนี้
เผ่าวิญญาณร้ายของเขาถูกทำลายล้างจนสิ้น
ร่างแยกของเขาก็ถูกกำจัดไปจนสิ้น
รอมานานถึงเพียงนี้ ออกไปไม่ได้…ออกไม่ได้แล้ว!
ต่อให้วางแผนออกมาใหม่อย่างแยบยล สร้างเผ่าวิญญาณร้ายออกมาอีกครั้ง และเตรียมการป้องกันเอาไว้อย่างดี ก็ไม่อาจจะประสบความสำเร็จได้อีกแล้ว!
ในตอนนี้ เยี่ยเฉียแทบบ้าคลั่งแล้ว!
ทว่า เขารับรู้ได้ถึงพลังแห่งมิติอันคุ้นเคยขึ้นอีกครั้ง และจู่ ๆ เยี่ยเฉียก็ยกยิ้มขึ้น
“ไม่จริง! ข้ายังไม่แพ้ ข้าจะแพ้ได้ยังไงกัน?”
“ขอเพียงแค่ข้ามีวิญญาณลิขิตสวรรค์อยู่ ข้าก็จะหนีออกไปได้ ผู้พิทักษ์นิรันดร์ ตราบใดที่กลีบดอกของผู้พิทักษ์นิรันดร์อยู่กับข้า นางจะต้องมาหาข้า
