่ายเพียงนิดเดียว!
สายตาของเยี่ยเฉียนั้นฉายแววความละโมบโลภมากออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขากระโจนขึ้นสู่กลางอากาศ สีหน้าเย็นชาดุจดั่งน้ำแข็งอันเย็นยะเยือก!
ชั่วพริบตาเดียวท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มลง เขามีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะช่วงชิงวิญญาณลิขิตสวรรค์มาให้ได้ และแน่นอนว่าเขาเลือกการต่อสู้ในรูปแบบที่รีบรบรีบจบศึก!
“วิญญาณร้ายสะท้านสวรรค์!”
พลังแห่งวิญญาณร้ายอันดำมืดพลันเปลี่ยนเป็นลูกบอลสีดำที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง และพุ่งไปที่มู่เฉียนซี
อาถิงโผเข้าไปหามู่เฉียนซี “หญิงอัปลักษณ์ หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะไม่มีวันอภัยให้เจ้าเป็นอันขาด!”
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
เสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นขึ้น มู่เฉียนซีกับอาถิงร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าร่างของอาถิงที่ล้มทับร่างของนางนั้นเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ แล้ว เบาราวขนนกก็มิปาน
“อาถิง กลับเข้าไปพักในมิติเดี๋ยวนี้!”
“หากวิญญาณของเจ้าถูกเจ้านั่นดูดไปล่ะ จะให้ข้าพักได้อย่างไรกันเล่า หากจะตายก็ตายไปด้วยกัน” อาถิงกล่าว
“ตอนนี้เจ้าต้องฟังข้า” มู่เฉียนซีบังคับให้อาถิงกลับเข้าไป
แต่เยี่ยเฉียได้มาปรากฏตัวตรงหน้ามู่เฉียนซีแล้ว
เขาจ้องมองมู่เฉียนซีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก หากข้าฆ่าเจ้า มหาวัตถุศักดิ์ผู้พิทักษ์นิรันดร์ก็คงจะทำทุกอย่างเพื่อจัดการข้าแน่นอน”
เขากับหนึ่งในกลีบดอกของผู
