คลื่อนไหวพุ่งออกไป หลัวซามาแล้ว
“หมิงจี มู่เฉียนซีเป็นคนที่ท่านเทพมารปรารถนาเอาไว้แล้ว”
หมิงจีกล่าว “สิ่งที่ข้าต้องการนั้นไม่ใช่ชีวิตของมู่เฉียนซีหรอก แต่ข้าอยากเจอหวงจิ่วเยี่ยต่างหากล่ะ”
“ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศถูกปิดกั้นเอาไว้แล้ว ต่อให้ใช้พลังอันแข็งแกร่ง และอัสนีสวรรค์ก็ไม่อาจย่างกรายมาได้ ข้าอยากจะฉวยโอกาสนี้พบเจอกับหวงจิ่วเยี่ยสักหน่อย มู่เฉียนซี เจ้าคิดเช่นไร?” หมิงจียิ้มเย้ยหยัน
“หมิงจี ข้าว่าเจ้าช่างไม่เกรงกลัวความตายเอาซะเลยนะ! หากหวงจิ่วเยี่ยปรากฏตัวขึ้น เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีทางรอดอย่างนั้นเหรอ?”
หมิงจียิ้มพลางกล่าว “ทางรอด?”
“หากข้าเดาไม่ผิด คำสาปนั้นจะกำเริบขึ้นปีละครั้ง ในตอนนั้น วันที่ข้าทำให้หวงจิ่วเยี่ยต้องคำสาป ข้าจำได้อย่างแม่นยำ หวงจิ่วเยี่ยในตอนนี้ คาดว่าคงจะ…”
“เหอะ ๆ ๆ!”
รูม่านตาของมู่เฉียนซีหดลง “หมิงจี เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องให้จิ่วเยี่ยเป็นคนลงมือหรอก”
“ไม่ต้องจริง ๆ เหรอ?”
พลังการกดขี่ของหมิงจีพลันน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
พลังของหมิงจีนั้นไม่ใช่พลังของดินแดนแห่งนี้ พลังของนางจึงทำให้ดินแดนสี่ทิศสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดินแดน
เหนือฟ้ายังมีฟ้าจริง ๆ!
หลัวซากล่าว “ท่านเทพมารยังไม่ถูกปลดผนึก เจ้าอย่าได้ทำลายดินแดนแห่งนี้ไปก่อนเชียว”
หมิงจีกล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว”
นางมองไปที่มู่เฉียนซี “ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่คนอื่นก็ไม่แน่ อย่างเช่น หุ่นเชิดผู้นี้”
แกร่ก!
หน
