ทั่วทั้งตัวของซวนหยวนชิงอวิ๋นแปดเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด เขาเดินไปข้างกายมู่เฉียนซีและกล่าวถามว่า “ที่เซี่ยโจว เป็นเช่นไรบ้าง?”
แม้ว่าเขาจะจากเซี่ยโจวไปช่วงเวลาหนึ่งแล้ว แต่อย่างไรเสีย เซี่ยโจวก็เป็นที่ที่เขาเกิดและเติบโตมา!
มู่เฉียนซีกล่าว “ควบคุมสถานการณ์ที่เซี่ยโจวได้แล้ว ค่ายกลใหญ่นั่นก็ยับยั้งได้แล้ว วางใจเถอะ!”
“เจ้าได้รับบาดเจ็บ รีบรักษาตัวก่อน เร็วเข้า!”
มู่เฉียนซียื่นขวดยาหลายขวดให้ซวนหยวนชิงอวิ๋น!
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “โม่จิ่น สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
“นายท่าน ยอดฝีมือจำนวนมากได้มุ่งหน้าไปสนับสนุนกองกำลังที่ใจกลางสนามรบแล้ว คนของพวกเราทางด้านนี้ก็เลยมีไม่เพียงพอ โชคดีที่องค์ชายซวนหยวนมีกำลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง พวกเราก็เลยรอดมาได้” โม่จิ่นตอบ
ชายผู้นี้ดูท่าทางเหมือนจะไม่แยแสสิ่งใด แต่เมื่อต่อสู้ขึ้นมาแล้วกลับแข็งแกร่งมาก โม่จิ่นเองก็รู้สึกเลื่อมใสในตัวเขาขึ้นมาแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ชิงอวิ๋น เจ้าไหวหรือไม่?”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าว “ยาของเจ้ายังวิเศษไม่เปลี่ยน ข้าทนไหว วางใจเถอะ! เจ้า…ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นมองมู่เฉียนซีอย่างพิจารณา ยาน้ำและยาลูกกลอนเหล่านั้นถูกเทเข้าไปในค่ายกลใหญ่ราวกับของไร้ค่า ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริดไป
ต่อให้นักปรุงยาทุกคนในดินแดนสี่ทิศร่วมมือกันปรุงยาและหลอมยาออกมา ก็ไม่มีทางหลอมออกมาจำนวนมหาศาลได้ภายในเวลาอันสั้นแน
