ในวังดอกบัวเงินคราม ยอดเสาสวรรค์ที่อยู่ใจกลางของมันนั้นกำลังถูกพลังแห่งวิญญาณร้ายกัดกร่อนเข้ามา มันกำลังสั่นคลอน และดูเหมือนว่าจะล้มลงมาได้ตลอดเวลาก็มิปาน
เยี่ยเฉียมองดูยอดเสาสวรรค์ที่กำลังสั่นคลอนนั้น และหัวเราะต่ออย่างบ้าคลั่ง “วิญญาณลิขิตสวรรค์!”
“มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์!”
“ล้วนแต่ต้องเป็นของข้า มันต้องเป็นของข้า!”
ทว่า ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น! พลังแห่งวิญญาณร้ายที่หลั่งไหลเข้ามาในค่ายกลแห่งความตาย เหตุใดถึงพลันอ่อนแอลงแล้ว?”
สีหน้าของเยี่ยเฉียบิดเบี้ยวและดูโหดร้ายเป็นอย่างยิ่ง “หลัวซา นี่เจ้าจัดการอย่างไรกัน เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้ไปได้?”
หลังจากเอายาลูกกลอนเทใส่ค่ายกลอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น แต่อย่างไรก็ยังคงไม่สามารถยับยั้งได้อย่างสมบูรณ์
ยังมีพลังแห่งวิญญาณร้ายเหล่านั้นพลั่งพรูออกมา และไหลกลับเข้าไปอย่างต่อเนื่อง!
นิรันดร์กล่าวว่า “แม่ยอดดวงใจ ค่ายกลนี้เป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้น หากต้องการจะปิดผนึกให้สมบูรณ์ จะต้องทำทั้งสี่ค่ายกลไม่ให้ขาด”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน!”
มู่เฉียนซีปรุงยาน้ำและหลอมยาลูกกลอนออกมากองใหญ่อีกครั้ง ดินแดนสี่ทิศตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินรีบกลับไปด้วยความร้อนอกร้อนใจ แม้แต่ท่านผู้พิทักษ์ปกป้องดินแดนเองก็ไปด้วยเช่นกัน
แล้วแดนเหนือ ผู้ใดจะเป็นผู้ไ
