ันนะว่าข้าจะทำหรือลงมือทำอันใดกับร่างนี้บ้าง”
เป่ยกงจั๋วมองมู่เฉียนซีแวบหนึ่งก่อนจะจากไป
เขาจงใจจะยั่วยุให้มู่เฉียนซีโกรธ!
ร่างในชุดขาวอันตรธานหายไปต่อหน้ามู่เฉียนซี เขาใช้หยกวิญญาณเปิดค่ายกลส่งตัวระยะไกล และทันใดนั้นร่างของเป่ยกงจั๋วก็อันตรธานหายไปในที่สุด
ร่างในชุดสีม่วงพุ่งออกไป มู่เฉียนซีคิดจะใช้หยกวิญญาณเปิดค่ายกลส่งตัวระยะไกลตามไป
“เฉียน!” ชิงอิ่งดึงมือมู่เฉียนซีเอาไว้
“อย่าไป อันตราย!”
มู่เฉียนซีย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากนางตามไปในแดนซวนเทียนมันจะอันตรายมากเพียงใด อีกอย่างประตูทางออกของค่ายกลส่งระยะไกลนี้ก็คือราชวงศ์ตงหวง
เป่ยกงจั๋วเองก็คิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว จึงได้ยั่วยุนาง
ทว่า จะไม่ไปได้อย่างนั้นเหรอ จะทอดทิ้งเสี่ยวไป๋ไปเช่นนี้อย่างนั้นเหรอ!
ต่อให้รู้ว่ามันเป็นกับดัก แต่นางก็ยังไม่วางใจปล่อยให้เสี่ยวไป๋ไปเช่นนี้อยู่ดี!
“ชิงอิ่ง ข้าจะไป! ข้าจะทิ้งเสี่ยวไป๋ไปเช่นนี้ไม่ได้”
“ตกลง เช่นนั้นข้าจะไปด้วย!” ชิงอิ่งยืนยัน
จากนั้นมู่เฉียนซีก็วางหยกวิญญาณลง เตรียมจะเปิดค่ายกลส่งตัวระยะไกล!
และในขณะที่ลำแสงของค่ายกลส่งตัวระยะไกลปรากฏแสงสาดส่องออกมา คนอื่น ๆ ก็ตามมาด้วยเช่นกัน
“นายท่าน นายท่านจะไปแดนซวนเทียนไม่ได้!” เหลิ่งหนิงจือตะโกนกล่าว
“พี่ใหญ่ ข้าจะไปด้วย!”
“พวกเราก็จะไปด้วย!”
“ไม่ได้ ข้าไปคนเดียวก็พอแล้ว!”
ตูม! เดิมทีค่ายกลส่งตัวระยะไกลควรจะส่งตัวมู่เฉียนซีไป แต่ทันใดนั้นค่ายกลส่งต
