ู่เฉียนซีก็มุ่งหน้าไปที่ค่ายกลส่งตัวระยะไกลของแดนตะวันตก
แม้ว่าหอฉงโหลวบนเมฆาจะรวดเร็วกว่าค่ายกลส่งตัวระยะไกล แต่หินมิติก็ใช่ว่าจะมีมากมายถึงขั้นใช้ไม่หมด
“รั่วเฉิน!” หลังจากที่มู่เฉียนซีไปแล้ว ความเคร่งเครียดของหัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินก็ไม่อาจบดบังได้อีกต่อไป
ค่อก ๆ ๆ! จู่ ๆ อินรั่วเฉินก็ไออย่างรุนแรง จนกระทั่งสำลักเลือดออกมา
“หัวหน้าแคว้นไม่ต้องเป็นกังวล ข้ายังทนไหว ข้าจะอดทนรอจนกว่าจะถึงโอกาสที่ดีที่สุดให้ได้ เพื่อทำเรื่องที่ข้าควรทำให้สำเร็จ”
“รีบไปพักเถอะ! ลำบากเจ้าแล้ว” หัวหน้าแคว้นทำได้เพียงแค่กล่าวอย่างทอดถอนใจ
หลังจากที่มู่เฉียนซีกลับไปถึงแดนเหนือก็รีบวางกับดักตามหาตัวเป่ยกงจั๋วทันที กู้ไป๋อีถูกมู่เฉียนซีบังคับให้กินยาลูกกลอนเป็นกอง ๆ ในตอนนี้ก็อยู่ในช่วงฟื้นตัว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก ในเมื่ออาการดีขึ้นแล้ว ก็ควรจะกลับไปควบคุมสถานการณ์ที่ตำหนักเป่ยหานได้แล้วกระมัง”
ในที่สุดตอนนี้นางก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ถูกคนอื่นทิ้งภาระหน้าที่เอาไว้ให้รับผิดชอบเหมือนอย่างที่เยวี่ยเจ๋อรู้สึกแล้ว
กรรมตามสนองแล้วจริง ๆ!
กู้ไป๋อีกล่าว “ซีเอ๋อร์จัดการดูแลได้เป็นอย่างดี หลังจากจัดการปัญหาทุกอย่างเสร็จสิ้น ซีเอ๋อร์ก็เป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหานเถอะนะ!”
มู่เฉียนซีอยากเอาอิฐตีหัวเจ้าหมอนี่เสียจริง ๆ เลย “กู้ไป๋อี เจ้าได้คืบแล้วจะเอาศอกเหรอ”
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่
