นั้นเมื่อครู่ก็ดูมีท่าทีแปลกประหลาดมาก!
มู่เฉียนซีมองลั่วเหมี่ยวและกล่าวว่า “หากไป เสี่ยวเหมี่ยวจะกลัวอันตรายหรือไม่?”
ไม่ใช่เพราะเสี่ยวเหมี่ยว แต่นางต้องการพิสูจน์ให้รู้แน่ชัดว่าเสี่ยวเหมี่ยวกับกลีบดอกของสุ่ยจิงอิ๋งนั้นมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่
ลั่วเหมี่ยวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าไม่กลัว! ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างดลใจให้ข้าต้องมาที่นี่ ทำให้ข้าจำเป็นต้องไป เพียงแต่ข้าไม่อยากให้พี่สาวมู่มีอันตราย หากเข้าใกล้คนผู้นั้น…”
มู่เฉียนซีกล่าวตัดบทขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ในเมื่อเรามาถึงตรงนี้แล้ว ก็ลองไปดูสักตั้ง!”
ลั่วเหมี่ยวพยักหน้าพลางกล่าว “เสี่ยวเหมี่ยวเชื่อฟังพี่สาวมู่”
“เช่นนั้นเจ้าก็นำทางไปเถอะ! นำทางไปด้วยความรู้สึกของเจ้า!”
เสี่ยวเหมี่ยวต้องมีความเกี่ยวข้องกับสุ่ยจิงอิ๋งแน่นอน มิเช่นนั้นตอนที่เสี่ยวเหมี่ยวเปิดปราการนั้นได้ กลิ่นอายของสุ่ยจิงอิ๋งไม่มีทางแผ่ซ่านออกมาแน่
ทว่า นางไม่ใช่กลีบดอกของสุ่ยจิงอิ๋ง หากเป็นกลีบดอกของสุ่ยจิงอิ๋งจริง ไม่มีทางที่สุ่ยจิงอิ๋งจะไม่รู้สึกอันใดเลย
ความรู้สึกของลั่วเหมี่ยวยิ่งชัดเจนมากขึ้น และมู่เฉียนซีจึงทำเพียงตามนางไป
ปีศาจโลหิตเปรียบดั่งเป็นไพ่ปกป้องพวกเขาก็มิปาน มีหลายคนที่ย่างกรายเข้ามาจะลงมือกับพวกนาง แต่ก็ถูกปีศาจโลหิตกำจัดไปจนสิ้น
ยังไม่ทันถึงจุดเป้าหมาย มู่เฉียนซีก็ได้เจอกับพวกของลั่วไห่ด้วยความบังเอิญ
หลายวันที่ผ่านมานี้พวกเขาเดินอยู่ในชั้นสี่แห่งนี
