ยื่นมือไปจับชายแขนเสื้อมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นเราก็ไปกันเถอะ!”
น้ำเสียงอันดุร้ายของลั่วไห่ดังขึ้น “จะรีบไปไหนกันล่ะ! หรือว่าพวกเจ้าพบเจอของล้ำค่าแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
ในตอนนี้เอง ดวงตาของลั่วไห่ก็จ้องมองไปที่ลั่วเหมี่ยวด้วยความกระหาย “ที่ตาเฒ่านั่นรักและเอ็นดูเจ้ามากถึงเพียงนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะเจ้าเป็นของล้ำค่าอย่างหนึ่งนี่เอง นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเปิดปราการทางเข้าชั้นสี่ได้!”
“ไปชิงตัวลั่วเหมี่ยวมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ส่วนหญิงสาวผู้นั้นก็ฆ่าทิ้งได้เลย!” ลั่วไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
และในขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือนั้นเอง จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวก็พัดกระโชกเข้ามา ร่างในชุดดำดุจดั่งเทพมารร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
“พวกสวะพวกนี้ ต้องกำจัดทิ้งซะ!” น้ำเสียงอันเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น จากนั้นมีดเล่มหนึ่งก็พุ่งโจมตีออกไป
มู่เฉียนซีรีบดึงลั่วเหมี่ยวหลบหลีก
อ๊า! ทว่า คนสองคนในหมู่พวกเขาได้ถูกคมมีดเล่มนั้นฟันเข้าบริเวณเอวแล้ว!
อ๊า! เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมา และร่างของทั้งสองก็กระเด็นลอยออกไป
สีหน้าของลั่วเหมี่ยวซีดเผือด นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นการฆ่าสังหารอันนองเลือดเช่นนี้!
สีหน้าของลั่วไห่ก็แย่ลงมากเช่นกัน มิน่าล่ะว่าเหตุใดถึงได้บอกว่าชั้นสี่นั้นขึ้นมายากมาก ต่อให้ขึ้นมาได้ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
เดิมทีคิดว่าเหล่าบรรดาผู้อาวุโสเพียงแค่ขู่ให้หวาดกลัวเท่านั้น แต่กลับนึก
