่นไร?” มู่เฉียนซีกล่าว
“แต่ว่า ข้ากลัวว่าจะพาพี่สาวไปไปในที่ที่อันตราย”
ความรู้สึกขมุกขมัวนี้ทำให้เด็กน้อยรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองเลยแม้แต่น้อย!
“วางใจเถอะ! ต่อให้อันตรายมากเพียงใด ข้าก็เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว เจ้านำทางเถอะ! ไม่แน่บางทีหากทำตามสัญชาตญาณของเจ้า เราอาจจะได้เจอกับของล้ำค่าที่มันสามารถช่วยเจ้าได้ก็ได้นะ”
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “ขอบคุณพี่สาวมู่มาก!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก อันที่จริงข้าเองก็อยากจะศึกษาร่างกายของเจ้าให้มันชัดเจนด้วยเหมือนกัน”
ยิ่งเดินไป ลั่วเหมี่ยวก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจและเด็ดขาดมากขึ้นเท่านั้น
“ตรงนี้!” ลั่วเหมี่ยวชี้นิ้วไปข้างหน้า
ด้านหน้าเป็นที่ที่ว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดอยู่เลย แต่เมื่อมู่เฉียนซีเดินเข้าไป กลับถูกปราการขวางเอาไว้
ลั่วเหมี่ยวตกใจขึ้น “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?”
“ข้าจำได้ ข้าจำได้ว่า…” นางกล่าวอย่างตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าจะกล่าวอันใดต่อ
ความทรงจำบางอย่างของนางผุดขึ้นมา และหายไปจนทำให้นางรู้สึกสับสน!
“ในที่สุดก็เจอตัวจนได้” น้ำเสียงชั่วร้ายเสียงหนึ่งดังขึ้น
ขวับ ขวับ ขวับ! ร่างในชุดดำหลายร่างปรากฏตัวขึ้น และห้อมล้อมนางเอาไว้
ลั่วชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมขึ้นว่า “มู่เฉียนซี เช่นนี้แล้วเจ้าจะหนีไปที่ใดได้อีก?”
มู่เฉียนซีไม่ได้ชายตามองเขาแม้แต่น้อย แต่นางกลับกวาดสายตามองไปที่คนชุดดำเหล่านั้น ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ข้าเองก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอ
