ใบหน้าของลั่วซินและลั่วชิงแย่ลงมาก มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกเจ้าเพิ่งจะฝึกบำเพ็ญไปเดือนเดียวก็คิดอยากจะเอาชนะข้า พวกเจ้าสองพี่น้องนี่ช่างคิดเพ้อเจ้อเสียจริง”
“เจ้าว่า วันนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้ากลายเป็นคนไร้ประโยชน์หรือจะฆ่าพวกเจ้าดีล่ะ?”
ลั่วซินกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้ากล้าเหรอ ท่านพ่อไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าว่า หากพวกเจ้าตายอยู่ที่นี่ แล้วใครจะรู้ล่ะว่าข้าเป็นคนทำ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้สีหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดลง ลั่วชิงกัดฟันกรอดกล่าวว่า “ซินเอ๋อร์ เราไปกันเถอะ!”
พลันนั้นร่างของทั้งสองก็พุ่งออกไป
มู่เฉียนซีกล่าว “คิดจะหนีอย่างนั้นเหรอ!”
อู๋ตี้ที่อยู่ในอ้อมกอดของลั่วเหมี่ยวตอนนี้พลันกลายร่างใหญ่ขึ้น และให้ลั่วเหมี่ยวนั่งอยู่บนหลัง จากนั้นก็ไล่ตามมู่เฉียนซีไป
ลั่วซินและลั่วชิงพยายามหนีอย่างสุดชีวิต ดวงตาของพวกเขาเผยความโหดร้ายออกมา จากนั้นก็ล่อมู่เฉียนซีเข้าไปในสถานที่ที่มืดสนิท ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะอันตรธานหายไป!
พวกเขาเป็นคนของเกาะเมฆา ย่อมคุ้นเคยกับดินแดนเทพทะเลเมฆาแห่งนี้แน่นอน ตอนนี้ดูเหมือนว่านางจะเข้ามาในสถานที่ที่ย่ำแย่แห่งหนึ่งแล้ว
“พี่สาวมู่!” บริเวณโดยรอบล้วนแต่มืดสนิท ลั่วเหมี่ยวตะโกนเรียกมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีอยู่ด้านหน้าลั่วเหมี่ยว และรู้สึกได้ถึงพลังจิตอันแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงกลัวมากปกคลุมเข้ามา
ที่แห่งนี้เป็นแหล่งซ่องสุมอ
