“ลั่วลี่จื้อกับลั่วจือเป็นพี่น้องกัน ความเข้าใจในการต่อสู้ร่วมกันของทั้งสองนั้นยอดเยี่ยมมาก มู่เฉียนซีที่มีเด็กน้อยเป็นตัวถ่วงอยู่เช่นนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกนางแน่นอน!”
“หากเป็นข้านะ ข้าจะยอมแพ้ตั้งแต่แรกแล้ว!”
“การประลองสนามนี้ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ผลแล้ว!”
“พี่สาวมู่!” ลั่วเหมี่ยวดึงแขนมู่เฉียนซีพลางกล่าวเสียงต่ำ
“ประเดี๋ยวพอผู้ตัดสินประกาศเริ่มการประลอง เจ้าจำเอาไว้ให้มั่นว่าอย่าให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ ข้าไม่แพ้แน่นอน” มู่เฉียนซีกล่าวกับลั่วเหมี่ยว
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นเปล่งประกายขึ้น “อืม!”
นางเชื่อมั่นในพี่สาวมู่!
ลั่วจือกล่าว “นึกไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวต่างถิ่นเช่นเจ้าจะไม่เอ่ยปากยอมแพ้ ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะมีฝีมือสักแค่ไหน แต่ว่านะ…นี่มันก็เป็นแค่เพียงการดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ก็เท่านั้น”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “การที่พวกเจ้าได้มีโอกาสประลองกับข้า ก็นับว่าเป็นความโชคดีของพวกเจ้ามากแล้ว!”
ลั่วลี่จื้อกล่าว “มั่นใจในตัวเองมากนักนะ!”
“เริ่มการประลองได้!” และผู้ตัดสินก็ได้ประกาศเริ่มการประลองขึ้นแล้ว
เท้าคู่นั้นของลั่วลี่จื้อกระโดดขึ้นกลางอากาศ ร่างของนางพุ่งไปที่มู่เฉียนซีอย่างรุนแรงราวกับระเบิดก็มิปาน
ส่วนลั่วจือกระโจนออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เล็บของนางพลันยืดยาวออกมา และพุ่งโจมตีไปที่มู่เฉียนซีอย่างรุนแรง
ทุกคนต่างคิดว่ามู่เฉียนซีที่ต้องเผชิญกับการโจมตีอันแข
