หมอกควันเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ มู่เฉียนซีรู้ว่ากำลังจะถึงเกาะเมฆาแล้ว
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ มันเป็นเกาะที่ถูกปกคลุมและห้อมล้อมไปด้วยเมฆหมอก ดูแล้วดุจดั่งเกาะกลางเวหาที่ลอยตัวอยู่เหนือท้องทะเลอย่างไรอย่างนั้น
เกาะแห่งนี้เป็นเกาะที่ใหญ่มาก พื้นที่กว้างใหญ่เทียบเท่ากับเซี่ยโจวเลยก็ว่าได้
แผ่นดินที่กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ซ่อนตัวอยู่กลางทะเลแต่กลับไม่มีผู้ใดค้นพบ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกประหลาดยิ่งนัก
ทันทีที่เรือเทียบท่าก็มีคนมารอต้อนรับ
ผู้คนมากมายมารอต้อนรับกันแน่นขนัด
ลั่วอี้โจวอุ้มลั่วเหมี่ยวเดินลงมาจากเรือลำใหญ่ลำนี้
“ยินดีต้อนรับท่านหัวหน้าเกาะกลับเกาะขอรับ!”
“ยินดีต้อนรับการกลับมาของท่านหัวหน้าเกาะขอรับ!”
“……”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ในตอนนี้เองน้ำเสียงอันสดใสเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
เจ้าของน้ำเสียงนี้ก็คือหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีฟ้าน้ำทะเลผู้หนึ่ง ดู ๆ แล้วอายุน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบปี
เดิมทีหญิงสาวผู้นี้ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าท่านพ่อของตนเองกลับมา แต่เมื่อได้เห็นท่านพ่ออุ้มเด็กน้อยผู้หนึ่ง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสนั้นของนางก็พลันดุร้ายขึ้น
“ท่านพ่อ นี่…นี่ท่านพ่อออกไปจากเกาะเมฆาก็เพื่อไปตามหาเจ้าเด็กป่าเถื่อนผู้นี้น่ะเหรอเจ้าคะ! เจ้าเด็กป่าเถื่อนนี่ถูกขายไปในสถานที่เช่นนั้นแล้ว เกรงว่าคงจะถูก…”
ลั่วซินยังไม่ทันกล่าวจบก็ถูกลั่วอี้โจวดุด่าขึ้นเสียก่อน “ซินเอ๋อร์ หุบปากของเจ้าเดี๋ยว
