แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของลั่วอี้โจว สาวน้อยผู้นี้เพิ่งจะรู้จักกับบุตรสาวของเขาได้เพียงแค่วันเดียว แต่กลับทำให้บุตรสาวของเขามองนางดีเช่นนี้ได้
ลั่วอี้โจวกล่าว “เหมี่ยวเอ๋อร์กำลังก่อเรื่องนะ เหตุใดถึงไม่ยอมกลับบ้านล่ะ แม่นางมู่ ข้าขอคุยด้วยสักหน่อยจะได้หรือไม่”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ได้สิ! เชิญด้านใน!”
ทันทีที่ลั่วอี้โจวนั่งลง เขาก็แผ่ซ่านพลังจิตออกมากดดันมู่เฉียนซีทันที
แต่ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะไม่รู้สึกอะไรเลย นางเอาใบชาชั้นดีออกมาและค่อย ๆ ชงอย่างช้า ๆ
ลั่วอี้โจวตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย สาวน้อยผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย!
นางเอ่ยปากกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ข้าชอบเด็กน้อยอย่างเสี่ยวเหมี่ยวมาก ในฐานะที่เป็นนักปรุงยา พอได้เจอกับคนที่มีร่างที่พิเศษเช่นนี้ก็เกิดความสนใจขึ้น ข้าไม่ยอมรามือแน่นอน”
“แต่เหมี่ยวเอ๋อร์เป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง นางไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณต้นหนึ่งนะ หรือว่านักปรุงยาอย่างพวกเจ้าคิดเพียงแค่จะปรุงยาโดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใดเลยเหรอ?” ลั่วอี้โจวกล่าวด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าเสี่ยวเหมี่ยวเป็นสมุนไพรวิญญาณสักหน่อย!” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวอย่างเชื่องช้า
“เจ้าจะเอาเช่นไรกันแน่?”
“พวกเจ้าคงจะไม่ใช่คนในแดนตะวันออกกระมัง เอาเด็กคนหนึ่งมาทิ้งไว้ที่แดนตะวันออกคนเดียว คนที่เจ้าพามาเหล่านั้นมันไม่พอหรอกนะ!”
“นี่เจ้ากำลังขู่ข้าอย่างนั้นรึ?”
“แล้วเช่นไร?”
ทั้งสองจ้องหน้ากัน มู่เฉีย
