ๆ ให้เขารู้ มอบยาแกล้งตายให้กับเขา บอกให้เขาหนีไปและไปส่งข่าวแทนนาง
ตอนนั้นสุ่ยจิงอิ๋งส่งพวกเขามาอย่างกะทันหัน นางจึงไม่ทันได้บอกกล่าวกับผู้ใด หากพวกเขาพบว่านางหายตัวไป ต้องเป็นกังวลแน่นอน
หลังจากที่นั่งเรือมาทั้งวันทั้งคืน ลั่วเหมี่ยวก็รู้สึกไม่สบายขึ้นเล็กน้อย
มู่เฉียนซีปรุงยาออกมาขวดหนึ่ง และกล่าวว่า “เสี่ยวเหมี่ยว ดื่มยานี้เข้าไปประเดี๋ยวก็หายแล้ว”
ลั่วเหมี่ยวขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “พี่สาวมู่ นี่มันคือยาใช่หรือไม่?”
นางต้องกินยาที่รสชาติแย่มาโดยตลอด นางจึงไม่ชอบยาเอามาก ๆ
“เชื่อข้า ยานี้ไม่ขมแน่นอน แถมยังอร่อยด้วย”
ยังมียาที่รสชาติอร่อยด้วยเหรอ
แม้ว่าจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร แต่ลั่วเหมี่ยวกลับยอมเชื่อใจมู่เฉียนซี
“ก็ได้!”
เมื่อดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง ก็ได้รู้ว่ามันอร่อยจริง ๆ!
“อร่อย! แถมยังเป็นรสเฉ่าเหมย (สตรอเบอรี) อีกด้วย!” ลั่วเหมี่ยวกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นนางก็ดื่มเข้าไปทั้งหมดภายในอึกเดียว ก่อนจะรู้สึกได้ว่าอาการของนางดีขึ้นในทันที
“พี่สาวมู่ ข้าอยากกินอีก!”
ในตอนนี้เอง ลั่วอี้โจวก็เดินมาและกล่าวว่า “เจ้าเด็กน้อย! ถึงแม้ว่ายามันจะอร่อย แต่เจ้าจะดื่มราวกับมันเป็นน้ำเปล่าไม่ได้นะ”
ลั่วเหมี่ยวเลียปากตัวเอง รสชาตินั้นนางชอบมากจริง ๆ
มู่เฉียนซีเอายาออกมาอีกหลายขวด “ไม่เป็นไร ๆ หากเสี่ยวเหมี่ยวชอบก็ดื่มแทนน้ำได้เลย ยานี้ไม่มีผลข้างเคียงอะไร”
ถูกมู่เฉียนซีกล่าวขัดเช่นนี้ หัวห
