ขั้นสวรรค์หนึ่งพันเม็ดแค่นี้จะไม่ได้อยู่ในสายตาของนางเลย
หม้อหลุนหุยแห่งความตายพึมพำขึ้นว่า ‘ก็ขนหน้าแข้งไม่ได้ร่วงจริง ๆ หนิ!’
ยาลูกกลอนระดับนั้น แค่นายท่านให้ข้ากินจนอิ่ม เวลาเพียงแค่สองสามวันข้าก็หลออมออกมาได้สำเร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้นายท่านลงมือเองหรอก!
คนผู้นั้นกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “อวดดี เจ้ามันอวดดียิ่งนัก! ข้าไม่เคยเจอคนอวดดีและกล้าหาญเช่นเจ้ามานานแล้ว ข้าขอเสนอยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ระดับเก้า สิบเม็ด!”
“พระเจ้า! ยาขั้นสวรรค์ระดับเก้าสิบเม็ด นั่นมันต้องเป็นเหล่านักปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนสี่ทิศหลอมออกมาแล้ว”
“ท่านผู้นี้เป็นใครมาจากที่ใดกันแน่ ?”
“สิบเม็ด! สิบเม็ดเลยเหรอ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ข้าก็คิดว่าจะลงอย่างมือเติบ! ข้าเสนอร้อยเม็ด”
“ร้อยเม็ด! เจ้ากล่าวออกมาแล้วอย่าได้กลืนน้ำลายตัวเองล่ะ”
มู่เฉียนซีโต้กลับว่า “ตาเฒ่า เจ้าจ่ายไม่ไหวก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะจ่ายไม่ไหวนะ! คนอย่างข้าไม่ขาดแคลนหยกวิญญาณ ยิ่งเป็นยาลูกกลอน ข้าก็ยิ่งไม่ขาด”
“นี่เจ้า เจ้า…” ผู้เฒ่าผู้นั้นโกรธจนดวงตาแทบจะลุกไหม้เป็นฟืนเป็นไฟขึ้นแล้ว “เจ้าเด็กสามหาว รอให้เจ้าจ่ายไม่ไหว โรงประมูลใต้ดินจะจัดการเจ้าแน่! เด็กน้อยผู้นี้ถูกกำหนดให้เป็นของข้าแล้ว”
.
.
