ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงกับคร่าชีวิต แต่ในตอนที่เข็มยาได้แฉลบใบหน้าของเป่ยกงจั๋วนั้น ใบหน้าของเป่ยกงจั๋วก็พลันดำคล้ำขึ้นทันใด
เลือดสีดำไหลออกมาจากใบหน้าของเขา เป่ยกงจั๋วกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “นี่เจ้ากล้าวางยาพิษข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “วางยาพิษแล้วอย่างไร ไม่เพียงเท่านี้นะ ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย!”
ฤทธิ์ที่กำเริบของหมอปีศาจ ต่อให้เป่ยกงจั๋วเป็นนักปรุงยาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในแดนซวนเทียนก็ไม่อาจทนได้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอินรั่วเฉินผู้ที่แข็งแกร่งมากอีกคนหนึ่งด้วย
เป่ยกงจั๋วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าดำที่มีเลือดสีดำไหลออกมานั้นราวกับน้ำหมึกไหลหยดหล่นลงพื้นก็มิปาน
เขาตะโกนขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า “ถอย! ล่าถอยเดี๋ยวนี้!”
เป่ยกงจั๋วคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าศึกการสู้รบในวันนี้ เขาต้องจบลงด้วยการถอยหนี
ต้องรู้เอาไว้เลยว่าตอนที่อยู่ในแดนซวนเทียน เป่ยกงจั๋วผ่านศึกรบมามากมายนับครั้งไม่ถ้วน และเขาก็ไม่เคยทำศึกพ่ายแพ้มาก่อน
มู่เฉียนซี เพราะมู่เฉียนซีคนเดียว!
เขาท่องจำชื่อมู่เฉียนซีเอาไว้ขึ้นใจ เป่ยกงจั๋วโกรธแค้นเกลียดชังจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อนางให้สิ้นซาก
“ตามไป!” ถึงแม้ว่าทางฝ่ายของหอหมอปีศาจจะเหนื่อยล้ามากแล้ว แต่พวกเขาก็ยังจะยืนหยัดสู้ต่อไป
หากศัตรูกลับมาเอาคืนอีกครั้ง พวกเขาก็จะต้องเผชิญกับสถานการณ์อันตรายอีกครั้ง
แคว้นเทพฟ้านอินก็เพียงแค่มาช่วยสู้รบ แต่ก็ไม่สามารถช่วยถอนรากถอนโคนศัต
