ตูม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนขึ้นทำให้ตำหนักเป่ยหานที่เย็นยะเยือกสว่างไปทั่ว
“ชิงอิ่ง!”
ในลำแสงของเปลวไฟนี้ ร่างในชุดสีเขียวพามู่เฉียนซีกระโจนขึ้นไปกลางอากาศทันที
เป่ยกงจั๋วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คิดจะพากันหนีอย่างนั้นเหรอ!”
“ขวางพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันเข้าไปใกล้มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนั่นได้ ขวางพวกมันเอาไว้!”
แม้แต่เป่ยกงจั๋วเองก็คิดว่ามู่เฉียนซีจะพุ่งเข้าไปในหอฉงโหลวบนเมฆาเพื่อหลบหนี ใช้อุบายเดิม ๆ เขาไม่มีทางยอมให้หญิงสาวผู้นี้ทำสำเร็จแน่นอน
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ร่างในชุดเขียวนั้นจะเปลี่ยนทิศทาง
ไม่ว่าบริเวณรอบ ๆ จะโจมตีอย่างบ้าคลั่งเช่นไร เขาก็ปกป้องมู่เฉียนซีเอาไว้อย่างดี และพุ่งตัวไปอีกทางหนึ่ง
เป้าหมายของพวกเขานั้นไม่ใช่หอฉงโหลวบนเมฆา
ทุกคนเห็นเช่นนี้ก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น แม้แต่หอฉงโหลวบนเมฆาเองก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน
“นายท่าน ไม่ได้จะเข้ามาที่ข้าหรอกเหรอ?”
กู่ถานกล่าว “ท่านหมอไม่ได้คิดจะเข้ามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อย่างไรเสียพวกเขาก็ได้เตรียมการเอาไว้แล้วแน่นอน หากจะเข้ามาในนี้ มิสู้ไปที่ค่ายกลส่งตัวนั่นไม่ดีกว่าเหรอ!”
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ไม่นานนัก หอฉงโหลวบนเมฆาก็ได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย
“หอฉงโหลว เจ้าไปส่งพวกเขาที่ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ในแดนตะวันออกก่อน ส่วนข้ากับชิงอิ่งจะใช้ค่ายกลส่งตัวไปแดนตะวันออก!”
“เช่นนั้นนายท่านระวังด้วยนะขอรับ! อย่าให้ตัวเองได้รั
