กัน
“บัวแดงพิฆาต!”
บัวอัคคีสีแดงฉานพุ่งไปที่ประตูสีขาวราวหิมะบานนั้น
ลำแสงสีเขียวกับเปลวไฟอันสุกสกาวนั้นพัลวันเข้าด้วยกัน
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดขึ้น และทันใดนั้นพลังที่แข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่าก็สะท้อนกลับมา พร้อมกับพุ่งเข้าหามู่เฉียนซีและชิงอิ่งทันที
“ชิงอิ่ง!”
มู่เฉียนซีจะพุ่งตัวไปขวางหน้าชิงอิ่ง แต่ชิงอิ่งกลับขวางหน้านางปกป้องนางเอาไว้เสียก่อน!
ตูม!
ร่างของทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้นและรอจนกว่าพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้จะสงบลง
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
“เฉียน ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น!” ชิงอิ่งพยุงตัวมู่เฉียนซีขึ้นมา
ดู ๆ แล้วนอกจากเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยเล็กน้อยแล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด
มู่เฉียนซีถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก!
“งั้นมาลองอีกครั้ง!”
ในตอนนี้เอง น้ำเสียงเคร่งขรึมเสียงหนึ่งดังขึ้น “ลองอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ! นึกไม่ถึงเลยความรู้สึกที่ซีมีต่อหานจะลึกซึ้งถึงเพียงนี้! อันที่จริงแล้วเจ้ามีความสามารถที่จะหนีไปไกล ๆ ได้ แต่กลับเอาตัวเองมาติดกับดักซะอย่างนั้น”
ขวับ ๆ ๆ! ในตอนนี้เองเป่ยกงจั๋วกลับมาแล้ว
มู่เฉียนซีมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา “นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะรอดพ้นมาจากคนของเผ่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นได้ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก!”
เมื่อมู่เฉียนซีพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา สีหน้าของเป่ยกงจั๋วก็แย่ลงมาก
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเขา
