ดร้ายออกมา ช่างไม่เข้ากันเลยสักนิด
เล่อฝานมองไปที่ปรมาจารย์แห่งแคว้นและกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ จะเริ่มได้รึยัง?”
ปรมาจารย์แห่งแคว้นมองหัวหน้าแคว้นพลางกล่าว “หัวหน้าแคว้นว่าอย่างไร?”
ในตอนนี้เอง อินรั่วเฉินกล่าวขึ้นว่า “เริ่มได้!”
“บัวแดงพิฆาต!”
ทันทีที่อินรั่วเฉินกล่าวจบ มู่เฉียนซีก็โจมตีด้วยกระบี่อย่างไม่เกรงใจ
บัวอัคคีอันน่าสะพรึงกลัวโจมตีลงมาจากกลางอากาศ เล่อฝานหลบการโจมตีนี้อย่างน่าอับอาย
เขากล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “จะลงมือก็ไม่ทักทายกันบ้างเลย!”
“การประลองครั้งนี้เจ้าต้องการตำแหน่งโอรสศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นผู้ตัดสินในการประลองครั้งนี้ก็ต้องเป็นโอรสศักดิ์สิทธิ์แน่นอนอยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้ายังจะไปถามอาจารย์ของเจ้าอีกว่าเริ่มได้รึยัง เจ้ามันช่างโง่เขลาเสียจริง!” มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยัน
ลูกประคำในมือเขาพุ่งตัดผ่านอากาศตรงไปที่มู่เฉียนซี
“เจ้าหนุ่ม ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยความอนาถแน่นอน”
“ผูกมัด!”
ทันทีที่กระบี่ของมู่เฉียนซีพุ่งออกไป มันก็พุ่งเป้าเข้าจะฟันลูกประคำเส้นนั้น
เสียง ตูม! ดังลั่นขึ้น ลูกประคำเส้นนั้นถูกกระบี่มังกรเพลิงฟันจนขาดสะบั้น
ป่อก ป่อก ป่อก! ลูกประคำร่วงตกลงมาบนพื้น
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยท่าทางเกียจคร้านว่า “อาวุธของเจ้าช่างไร้ประโยชน์เสียจริง! ไม่ทันได้ใช้ก็พังซะแล้ว ความสามารถเพียงเท่านี้ยังกล้ามาต่อสู้กับคนอย่างข้าอีก!”
สีหน้าของเล่อฝานเขียวคล้ำขึ้นด้วยความ
