อินรั่วเฉินกล่าว “เราไปกันเถอะ!”
หัวหน้าเผ่าโบราณกล่าว “คิดจะไป ไม่มีทางซะหรอก”
คนที่อยู่ข้างกายหัวหน้าเผ่าโบราณคนหนึ่งชักกระบี่ยาวออกมาจากฝัก และชี้ปลายกระบี่ไปที่อินรั่วเฉิน
เขากล่าว “ช่างเป็นสตรีที่ไม่เชื่อฟังเอาซะเลย ฆ่าทิ้งก็สิ้นเรื่อง หากปรมาจารย์มู่ฆ่าไม่ลง ข้าจะช่วยเอง”
มู่เฉียนซียื่นมือดึงอินรั่วเฉินมา และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คนของข้า ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นลงมือ”
เจ้าหนุ่มผู้นี้ต้องไม่ยอมเป็นแน่ สิ่งนี้ทำให้หัวหน้าเผ่าไม่พอใจมาก
“ปรมาจารย์มู่ก็ไม่ไว้หน้าข้าเหมือนกันหรอกเหรอ ไม่อยากอยู่ที่นี่ด้วยอย่างนั้นเหรอ?”
เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนเดียว ที่สามารถช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้นั้นก็เป็นเพราะว่ามีอาจารย์ที่ฝีมือยอดเยี่ยมก็เท่านั้น เก็บเอาไว้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก
มู่เฉียนซีกับอินรั่วเฉินมองหน้ากับแวบหน้า!
จะยอมเล่นเกมตามน้ำเจ้าเฒ่านี่ไปก่อนหรือจะลงมือฆ่าเลยดี?
และในขณะที่มู่เฉียนซีกับอินรั่วเฉินกำลังครุ่นคิดพิจารณาอยู่นั้น น้ำเสียงอันเคร่งขรึมเสียงหนึ่งได้ดังขึ้น
“หัวหน้าเผ่าโบราณ ข้าอยากขอของบางอย่างกับท่าน”
คนที่กล่าวออกมานี้ก็คือนักปรุงยาที่ไม่ทันได้ให้หัวหน้าเผ่าโบราณกินยาลูกกลอนของตนผู้นั้น
หัวหน้าเผ่าโบราณตกใจผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวถามออกมาว่า “ของสิ่งใด?”
“ข้าต้องการให้หัวหน้าเผ่าโบราณมอบผลึกวิญญาณราชาทมิฬเจ็ดชิ้นให้กับข้า”
“นี่เจ้าพูดเหลวไหลอันใด ผลึกวิญญาณรา
