าจารย์เหล่านี้ก็อายุมากแล้ว คงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
ไม่นานนักพวกเขาก็ตระหนักรู้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เผ่าโบราณมีของล้ำค่าเช่นนี้ หากพวกเขาเผยแพร่เรื่องนี้ออกไป ต่อให้เผ่าโบราณซ่อนตัวห่างจากโลกภายนอกไกลเพียงใดก็ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเป็นแน่
วิธีที่ดีที่สุดก็คือกักขังพวกเขาเอาไว้ที่นี่ ไม่ให้ออกไปได้
“ข้าชอบเก็บตัวฝึกบำเพ็ญอยู่ในอาณาเขตของตัวเองมากกว่า ความปรารถนาดีของหัวหน้าเผ่าโบราณ พวกข้ารับรู้แล้ว”
“ใช่ ๆ! ข้ายังมีศิษย์ของข้ากำลังรอข้าอยู่ด้วย!”
“……”
“หากทุกท่านยอมเก็บตัวฝึกบำเพ็ญในเผ่าโบราณ ข้าจะมอบผลึกวิญญาณทมิฬเพิ่มให้อีกชิ้นเป็นเช่นไร หากตกลงกันอย่างสงบได้ก็ดี ทุกท่านก็คงไม่อยากลงไม้ลงมือหรอกกระมัง!” น้ำเสียงของหัวหน้าเผ่าโบราณเคร่งขรึมขึ้น
นักปรุงยาท่านหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวว่า “หัวหน้าเผ่าโบราณ ที่พวกข้ามาก็เพื่อรักษาอาการป่วยของท่าน นึกไม่ถึงว่าท่านคิดจะกักขังพวกเรา นี่ท่านยังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่?”
“หัวหน้าเผ่าโบราณ ท่านทำเช่นนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนะ หากข้ามาแล้วไม่กลับ คนในตระกูลข้าไม่มีทางยอมรามือแน่นอน”
“……”
พวกเขากำลังดิ้นรนครั้งสุดท้ายเพื่อหวังไม่ให้หัวหน้าเผ่าโบราณกระทำเช่นนั้น
มู่เฉียนซียืนมองพวกเขาอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบสงบ ภายในชั่วพริบตาเดียวก็ลืมบุญคุณคนเสียแล้ว หัวหน้าเผ่าโบราณผู้นี้กระทำเกินไปแล้วจริง ๆ
“ทุกท่าน ข้าใช้ไม้อ่อนไม่ชอบ
