ทาง อินรั่วเฉินมองดูสภาพชุดกระโปรงที่เขาสวมใส่ และกล่าวขึ้นว่า “แม่นางมู่ ข้า…ข้าสวมอาภรณ์บุรุษได้หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีมองสาวงามที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า “โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอิน เจ้าอยากสวมอาภรณ์บุรุษ ต่อให้แปลงกายก็ยากที่จะทำให้คนไม่สงสัยในตัวเจ้าได้ สวมอาภรณ์สตรีสะดวกกว่าเยอะ เจ้าคิดเช่นไร ?”
“แต่ว่า…” แม้ว่าสีหน้าของอินรั่วเฉินจะดูเฉยเมย แต่บุรุษที่ต้องมาสวมใส่กระโปรงสวมอาภรณ์สตรีเช่นนี้ทุกวัน อย่างไรเสียก็รู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี!
“เรื่องที่เจ้าจะทำก็เป็นเรื่องด่วนเหมือนกัน เจ้าเองก็คงไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้หรอกกระมัง! อีกอย่าง จะว่าไปเจ้าก็สวยมากเลยนะ!”
“หน้าซีดหมดแล้ว ข้าแต่งหน้าเพิ่มให้เจ้าสักหน่อยดีกว่า” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
“แม่นางมู่…”
“ข้าจะทาปากเพิ่มให้เจ้า เจ้าปิดปากเดี๋ยวนี้…”
“แม่นางมู่…”
“อย่ากระพริบตานะ ข้าจะทาตัวให้เจ้า!”
“……”
.
.
