สีหน้าของกู้ไป๋อีซีดเผือดลงมาก แต่สายตาที่มองเป่ยกงจั๋วนั้นกลับเย็นชาราวกับจะแช่ให้เขากลายเป็นน้ำแข็งหิมะก็มิปาน
“เป่ยกงจั๋ว!”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มอย่างเย็นชาขึ้น “ยังไม่ทันค่ำเลย องค์รัชาทายาทเป่ยกงก็ฝันซะแล้ว”
นึกไม่ถึงเลยว่าหม้อเทพนิรันดร์จะถูกเปิดโปงแล้ว
เขาทำอะไรกับเสี่ยวลิ่วกันแน่
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด ของของเจ้าเป่ยกงจั๋วผู้นี้รับเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ
เป่ยกงจั๋วยิ้มพลางกล่าวว่า “ฝีมือการปรุงยาขององค์หญิงน้อยมู่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ สถานะก็เหมาะสมคู่ควรกับข้า หากเจ้าไม่ยอมเป็นว่าที่ภรรยาของข้า เช่นนั้นข้าก็จำใจต้องฆ่าเจ้าแล้ว ไม่อาจให้ใครมาดูถูกเจ้าได้”
“แม้ว่าจะเป็นพี่น้องของข้าอย่างเป่ยกงหานก็ตาม!”
หมากตัวนี้ ไม่ได้เดินพลาด!
สาวน้อยผู้นี้ทั้งน่ารังเกียจอีกทั้งยังฉลาดหลักแหลมมาก นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเขาจะใช้หม้อผลึกแก้วหกสีมาเป็นเหยื่อล่อเช่นนี้
เล่นอุบายกับหม้อผลึกแก้วหกสี หากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งของหม้อเทพนิรันดร์มันก็จะตื่นขึ้น
มู่เฉียนซีช่างน่าสงสัยเกินไปจริง ๆ อายุน้อยเพียงเท่านี้ แต่กลับมีความสามารถในการหลอมยาได้อย่างน่าทึ่งถึงเพียงนี้ เมื่อครั้งตอนที่เขาอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีความสามารถยังไม่ได้ถึงขั้นนางเลย
แต่เขาเป็นถึงอัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งแดนซวนเทียน ไม่มีผู้ใดแข็งแกร่งกว่าเขาอีกแล้ว โดยเฉพาะหญิงสาวผู้นี้
นางต้องมีสิ่งใดที่แปลกประหลาด และมีขอ
