เขามาแล้ว ผู้ที่สามารถทำให้เสี่ยวไป๋เผยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นนี้ออกมาได้ นางคิดออกได้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
เป่ยกงจั๋ว!
พลังอันแข็งแกร่งพลังหนึ่งพัดกระโชกมา คนของตำหนักเป่ยหานล้วนแต่เตรียมพร้อมป้องกันขึ้นแล้ว
ทันใดนั้นเอง ร่างสีขาวร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ร่างอันเพรียวบางสวมชุดคลุมยาวลายสีเงินร่างหนึ่ง ใบหน้านั้นงดงามอย่างหาได้ยากในโลกนี้
เมื่อเห็นร่างของคนผู้นี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงขึ้น!
ท่านหัวหน้าตำหนัก!
นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีหัวหน้าตำหนักถึงสองคน! นี่มันเรื่องอะไรกัน
นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศผู้นี้จะหน้าตาเหมือนท่านหัวหน้าตำหนักถึงเพียงนี้
เพียงแต่ว่า ร่างของเขานั้นไม่ได้มีความเย็นชาอันเย็นยะเยือกดุจดั่งหิมะเหนือยอดเขาเหมือนกับท่านหัวหน้าตำหนัก
“หาน ทำไมพอข้ามาก็รีบให้องค์หญิงน้อยมู่ออกไปซะล่ะ หรือไม่อยากให้ข้าเจอหน้านางอย่างนั้นเหรอ?” เป่ยกงจั๋วยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้า ไสหัวกลับไปซะ”
เป่ยกงจั๋วกล่าว “ไม่ได้หรอกนะ ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อจะพาองค์หญิงน้อยมู่ไปแดนซวนเทียน”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยและกล่าวว่า “พาข้าไปแดนซวนเทียน?”
“ก็ใช่น่ะสิ! อย่างไรเสียพรสวรรค์ในการหลอมยาขององค์หญิงน้อยก็ยอดเยี่ยมมากถึงเพียงนั้น อยู่ที่ดินแดนสี่ทิศต่อไปก็มีแต่เสียเวลาเปล่า ๆ หากไปแดนซวนเทียน เจ้าก็จะมีโอกาสทะลวงพลังมากกว่า ควา
