นเทียนด้วยกันกับข้าสิ พลังของเจ้าในตอนนี้ก็นับว่าถึงจุดสูงสุดแล้ว!”
“ข้าไม่ไป เจ้ารีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
เป่ยกงจั๋วยิ้มพลางกล่าวว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นหานโมโหถึงเพียงนี้! แต่ในเมื่อข้ามาแล้ว ก็ไม่มีทางกลับไปมือเปล่าแน่นอน”
วิ้ง! กระบี่ของกู้ไป๋อีถูกชักออกจากฝักแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “องค์รัชทายาทเป่ยกง ข้าไม่ไป ท่านก็คิดจะบังคับเอาตัวข้าไปอย่างนั้นเหรอ?”
“บังคับ! อันที่จริงข้าอยากจะบอกว่าเชิญต่างหากล่ะ แต่ดูเหมือนองค์หญิงน้อยมู่จะไม่ยินยอม”
เป่ยกงจั๋วจ้องมองมู่เฉียนซีตลอดเวลา การมองผ่านม่านแสงไม่ได้ทำให้เห็นชัดถึงเพียงนั้น
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เป่ยกงจั๋วโกรธจนแทบอยากจะบดขยี้หญิงสาวผู้นี้เต็มทีแล้ว แต่กลับทำไม่ได้
รูปร่างหน้าตาของนางเหมือนกับมู่หลินหลาง แต่กลับทำให้เขารู้สึกยอมจำนนมากกว่ามู่หลินหลางเสียอีก
ฟึ่บ! เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งออกไป
คุยกับเจ้างูพิษตัวนี้ต้องมีความระมัดระวังสักหน่อย
ในวันนี้เป่ยกงจั๋วปรารถนาจะทำให้สำเร็จให้จงได้ ไม่ว่าใครจะพูดเช่นไรก็ไม่มีประโยชน์!
หากต่อสู้ พลังความแข็งแกร่งก็ห่างชั้นกันเกินไปแล้ว!
จะจัดการศัตรูต้องจัดการผู้เป็นหัวหน้าเสียก่อน วางยาพิษเจ้าหมอนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากันก็แล้วกัน
องค์รัชทายาทเป่ยกงเป็นใคร ก็แค่คนใจแคบ คิดเล็กคิดน้อยโดยที่ไม่คำนึงถึงประโยชน์ทั้งมวล เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งออกไป และไม่นานนักก็รู้สึกได้แล้ว
กำแพงน้ำแข็งชั้นหนึ่งขวางการโจม
