“ข้าไม่เป็นไร อารองแข็งแกร่งขึ้นมากจนขึ้นไปแดนซวนเทียนแล้ว ข้าดีใจมากเสี่ยวไป๋!”
“แต่สิ่งที่ข้าดีใจยิ่งกว่าก็คือญาติของข้า ครอบครัวของข้า พวกเขาเป็นญาติของข้าจริง ๆ เป็นครอบครัวของข้าอย่างแท้จริง”
ส่วนครอบครัวที่นางเคยผ่านมานั้น นอกจากความทรงจำอันนองเลือดอย่างบ้าคลั่งในค่ำคืนนั้นแล้ว ก็ไม่มีความรู้สึกอันใดเลย
ท่านแม่ของนาง เพื่อปกป้องนาง นึกไม่ถึงเลยว่าจะใช้วิธีต้านสวรรค์เช่นนั้นส่งนางไป ผู้แข็งแกร่งผู้นั้น ตกลงแล้วเขาเป็นใครกันแน่
ต้องการวิญญาณของนางไปเพื่ออันใด หรือว่าวิญญาณของนางหอมกรุ่นกว่าดวงวิญญาณอื่นอย่างนั้นเหรอ
เรื่องราวเหล่านี้มู่เฉียนซีเองก็ไม่เข้าใจ แม้แต่อารองก็ไม่รู้ คาดว่าคงมีเพียงแต่ท่านพ่อกับท่านแม่เท่านั้นที่รู้เรื่องราวทั้งหมดนี้
ครืน เปรี้ยง เปรี้ยง! ในตอนนี้เอง จู่ ๆ ตำหนักเป่ยหานก็สั่นสะเทือนขึ้น
เมื่อครู่มีการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงขึ้นบนท้องฟ้า ตอนนี้ใต้พื้นดินของตำหนักเป่ยหานก็มีกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาอีกแล้ว
ลำแสงสีเงินพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณ สีหน้าของกู้ไป๋อีพลันเปลี่ยนไปมาก “ซีเอ๋อร์ รีบออกไปจากที่นี่เถอะ! เขามาแล้ว!”
.
.
