ในตอนนี้สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำขึ้นแล้ว
“ชิงมู่!”
ชิงมู่เองก็จนใจ “นายท่าน เสี่ยวลิ่วหลงตัวเองและชอบความงามมาก!”
หม้อหลุนหุยกล่าว “นายท่าน ไม่ต้องสนใจเจ้าเสี่ยวลิ่วหรอก เอามันเข้าไปอยู่ในห้องดำเดี๋ยวมันก็เงียบแล้ว”
หม้อผลึกแก้วหกสีเริ่มรู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาแล้ว “ฮือ ๆ ๆ! นายท่าน ตกลงว่าเสี่ยวลิ่วไม่งดงามเหรอ?”
“อ๊า! หรือว่าการที่ข้าหลับใหลไปนานมันจะทำให้ข้าอัปลักษณ์ไปเสียแล้ว?”
ยากมากกว่าที่มู่เฉียนซีกับหม้อหลุนหุยจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเช่นนี้ มีความคิดที่อยากจะเอาเจ้าหกสีผู้นี้ไปขังไว้ในห้องดำ
อ๊า! หม้อผลึกแก้วหกสีส่งเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายออกมาก่อนจะถูกมู่เฉียนซีจับเข้าไปขังในห้องดำ
ที่แท้ลางสังหรณ์ที่เกิดขึ้นก็มาจากเจ้าเสี่ยวลิ่วนี่เอง โชคดีที่นางรู้อยู่แล้วว่าหม้อยาที่เจ้านิรันดร์สร้างออกมานั้น มีเพียงไม่กี่ใบที่พูดจารู้เรื่อง มิเช่นนั้นแล้วนางคงต้องกระอักเลือดเป็นแน่
กู้ไป๋อีเองก็เห็นเจ้าหกสีแล้วเช่นกัน เขาจึงนึกขึ้นมาได้ว่าหม้อยานี้เป่ยกงจั๋วเป็นคนมอบให้ กู้ไป๋อีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น แต่ไหนแต่ไรมาเป่ยกงจั๋วไม่ใช่คนใจกว้าง ลงมือช่วยแต่ไม่เอ่ยปากกล่าวสิ่งใด แถมยังมอบมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพให้นางอีก
มันช่างแปลกยิ่งนัก!
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวขึ้นว่า “เสี่ยวไป๋ เราไปกันเถอะ!”
หลอมยาสำเร็จแล้ว ต้องรีบเอาไปให้อารองที่วังใต้
