เฉียนซีออกมาจากวังใต้ดิน
มู่เฉียนซีนอนหลับไปเป็นเวลาสามวันเต็ม กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกในตำหนักเป่ยหานก็ยิ่งน่ากลัวเพิ่มขึ้นทุกวัน
หัวหน้าตำหนักเป่ยหานจัดการรวบรวมตำหนักตงจี๋ได้อย่างหยาบคายมาก หากผู้ใดไม่ยอมจำนน คนผู้นั้นก็ต้องตาย
สามวันต่อมา ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ตื่นขึ้นมาแล้ว นางสั่งให้คนไปตามหาสมุนไพรหลอมยานิพพานมาให้ครบ จากนั้นก็นึกถึงผู้ที่ได้รับบาดเจ็บคนหนึ่งขึ้นมาได้
“ประมุขน้อยมู่!” ซวนเอ้อร์เห็นมู่เฉียนซีก็ตกใจเล็กน้อย
ยอดฝีมือผู้กล้าของตำหนักตงจี๋ถูกกำจัดไปจนเกลี้ยงแล้ว มีเพียงแค่องครักษ์ซวนอย่างพวกเขาเท่านั้นที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ดีกันอยู่ ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นเพราะนาง
“ซวนอีเป็นอย่างไรบ้าง?”
“อาการพี่ใหญ่ยังเหมือนเดิมขอรับ ได้โปรดประมุขน้อยมู่ช่วยพี่ใหญ่ของข้าด้วย”
พี่ใหญ่ไม่มีแม้แต่ลมหายใจ หัวใจก็ไม่เต้น พวกเขาคิดว่าพี่ใหญ่ของพวกเขาตายไปจริง ๆ แล้ว
หากไม่ใช่เพราะประมุขน้อยมู่บอกพวกเขาว่าพี่ใหญ่สามารถฟื้นคืนชีพมาได้แล้วละก็ พวกเขาคงจะฝังร่างของพี่ใหญ่ไปแล้วเป็นแน่
แต่ประมุขน้อยมู่บอกว่าสามารถช่วยชีวิตให้ฟื้นคืนกลับมาได้ พวกเขาก็เชื่อว่าพี่ใหญ่จะต้องฟื้นคืนกลับมาได้อย่างแน่นอน
อย่างไรเสีย ประมุขน้อยมู่ก็เป็นถึงหมอปีศาจ!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ารู้แล้ว”
อาการของซวนอีตอนนี้คือการตายปลอม มู่เฉียนเอาเข็มยาออกมาหลายเข็มฉีดให้เขา
ทั้งยาลูกกลอน ทั้งโอสถล้วนป้อนให้เขากินอย่างไม่หวงแหน นา
