สีหน้าของมู่เหล่าดำคล้ำด้วยความโกรธ หึ! เอาชนะได้อย่างนั้นเหรอ เห็นว่าเขาตาบอดมองไม่ออกรึอย่างไร!
โชคดีที่เขาเตรียมแผนสองเอาไว้แล้ว!
มู่เหล่ามองไปที่ร่างในชุดม่วงที่อยู่บนแท่นประลองนั้น พรสวรรค์ของสาวน้อยผู้นี้แข็งแกร่งมากจริง ๆ สมกับที่เป็น…
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง! การโจมตีอย่างต่อเนื่องของมู่เฉียนซีไม่ใช่สิ่งที่ไป๋เหยียนเอ๋อร์ผู้นี้จะสามารถต้านทานได้
เปลวไฟบนแท่นประลองเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงแห่งธรรมเสียอีก
บัวอัคคีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นหมุนเป็นวังวนก่อนจะพุ่งตกลงมา!
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนไปทั้งฟ้าดิน ร่างของไป๋เหยียนเอ๋อร์ถูกบัวอัคคีดอกนี้กลืนกินแล้ว
อ๊า! เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังออกมาจากเปลวไฟ
และแท่นประลองนี้ ในตอนนี้ก็ถูกเปลวไฟโจมตีจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ขึ้นแล้ว
ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น “นี่รู้แพ้รู้ชนะหรือยัง?”
“บัวอัคคีน่ากลัวปานนั้น ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักตงจี๋ก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง จะต้านทานไหวได้ยังไงกันล่ะ?”
และในตอนนี้เอง ภายในเปลวไฟนั้นก็ได้มีลูกบอลแสงสีดำลูกหนึ่งปรากฏขึ้น
ลูกบอลแสงนี้ราวกับเป็นระเบิดหิมะ มันเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ!
และร่างของไป๋เหยียนเอ๋อร์ที่อยู่ในลูกบอลแสงสีดำนั้นกลับไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย
ในตอนนี้ร่างของไป๋เหยียนเอ๋อร์มีกลิ่นอายที่ชั่วร้ายมากขึ้น ใบหน้านั้นเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดออกมา
“มู่เฉียนซี เจ้าเก่งกาจย
