งเลยว่าดินแดนแห่งนี้จะมีคนที่ไร้ความรู้มากมายถึงเพียงนี้”
“ตาเฒ่า แน่จริงเจ้าก็ลองพูดต่อสิ!” ดวงตาของเซียวเหยาเปล่งประกายราวกับงูพิษก็มิปาน
จื่อโยวเองก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว “เหอะ ๆ ๆ! เป็นแค่องค์หญิงที่ไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์ของราชวงศ์ตงหวงแค่คนเดียว พวกเจ้าคิดว่าองค์หญิงของพวกเจ้าอยู่เหนือฟ้าแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
คนงามเป็นใคร นางเป็นถึงยอดดวงใจของเยี่ย เป็นชายาขององค์ชายแห่งคุกโลหิต ต่อไปก็จะกลายเป็นเจ้านายคนที่สองแห่งแดนนรก
คนอย่างมู่หลินหลางจะไปเทียบอะไรกับคนงามได้!
ก็เป็นแค่ไก่ป่าที่เอาขนเฟิ้งหวง (หงส์) มาติดประดับตัวเองตัวนึงก็เท่านั้น!
“นี่เจ้ากล้าดูหมิ่นองค์หญิงหลินหลางได้อย่างไร!” คนที่ราชวงศ์ตงหวงส่งมาเหล่านี้ต่างพากันโกรธเกรี้ยวกับคำพูดของจื่อโยวจนดวงตาแดงก่ำ
พวกเขาจงรักภักดีต่อองค์หญิงหลินหลาง องค์หญิงหลินหลางเปรียบเสมือนเป็นพระเจ้าของพวกเขา! พวกเขาทนเห็นคนอื่นกล่าววาจาดูหมิ่นเกียรติอันสูงส่งขององค์หญิงหลินหลางไม่ได้
น้ำเสียงอันเย็นชาของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้น “ดูเหมือนสุนัขรับใช้ของมู่หลินหลางเหล่านี้จะถูกนางล้างสมองไปแล้วเป็นแน่! เห็น ๆ กันอยู่ว่ามันคือความจริง ไม่ได้ดูหมิ่นสักหน่อย”
สำหรับสุนัขรับใช้ของมู่หลินหลางเหล่านี้ เหลิ่งหนิงจือรู้จักดีเป็นอย่างยิ่ง
ในตอนนี้เอง จื่อโยวเพิ่งจะสังเกตเห็นสาวงามที่มีท่าทางเย็นชาราวกับน้ำแข็งผู้นี้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้น เขาม
