ลำแสงกระบี่เปล่งประกายดุจดั่งพระจันทร์สีเลือดตวัดผ่านอากาศไปพร้อมลมพายุอันรุนแรงพุ่งฟันไปที่คอของชิงอิ่ง
“พิฆาตวิญญาณ!” มู่เฉียนซีจ้องมองพิฆาตวิญญาณด้วยความโกรธเกรี้ยว
หากชิงอิ่งหลบหลีกการโจมตีของกระบี่นี้ไม่ได้แล้วละก็ ผลลัพธ์ไม่อาจจินตนาการได้เลย!
เขาไม่อยากถูกทำลาย เขายังอยากจะอยู่ข้างกายเฉียน!
ชิงอิ่งใช้ความเร็วอย่างรวดเร็วที่สุดหลบหลีกการโจมตีนี้ เส้นผมสีดำขลับของเขาถูฟันขาดไปไม่น้อย
แต่พิฆาตวิญญาณยังคงไล่โจมตีอย่างไม่ยอมเลิกรา เขาโจมตีด้วยกระบี่อีกครั้ง และพุ่งเป้าไปที่หัวใจของชิงอิ่ง
ดวงตาที่สงบคู่นั้นของชิงอิ่งตอนนี้ตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อยแล้ว ร่างกายสามารถทำลายได้ แต่จะทำลายหัวใจที่เฉียนมอบให้เขาไม่ได้เด็ดขาด
“ข้าอยากฆ่าเจ้าจริง ๆ พิฆาตวิญญาณ!” มู่เฉียนซีกัดฟันกรอดพลางกล่าว
“บังเอิญจริง ๆ ข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน!” น้ำเสียงอันเริงร่าเสียงหนึ่งดังขึ้น ลำแสงสีเขียวอ่อนเปล่งประกายขึ้นและครอบคลุมบริเวณโดยรอบทั้งหมดเอาไว้
พิฆาตวิญญาณถูกพลังนี้กระแทกจนร่างกระเด็นขึ้นกลางอากาศ!
และในตอนนี้เอง มู่เฉียนซีก็เอากระบี่มังกรเพลิงออกมา และถ่ายเทพลังวิญญาณทั้งหมดของนางเข้าไป
“บัวแดงพิฆาต!”
ตูม!
บัวอัคคีสีแดงฉานโจมตีลงมาจากกลางอากาศกลืนกินร่างที่มีเสน่ห์นั้น!
ทันใดนั้นเอง ร่างของพิฆาตวิญญาณก็ออกมาจากเปลวไฟนั้น ร่างกายมีบาดแผลเล็กน้อย ไม่ได้สาหัสแต่อย่างใด!
พิฆาตวิญญาณยิ้มพลางกล่าวว่า “พลัง
