อาถิงดำคล้ำขึ้นด้วยความโกรธ “ม้วนหนังสือส่งตัวระยะไกล!”
“เจ้าพิฆาตวิญญาณ! นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะใช้ม้วนหนังสือส่งตัวระยะไกลหนีไปเช่นนี้”
ตูม! อาถิงโจมตีไปยังที่จุดที่พิฆาตวิญญาณหนีไปด้วยพลังอันบ้าคลั่งจนเกิดเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ขึ้น
มู่เฉียนซีตามไป เมื่อเห็นท่าทางอาถิงที่โกรธเกรี้ยวเช่นนี้ นางก็กล่าวถามว่า “เป็นอะไรไป หนีหายไปแล้วเหรอ?”
อาถิงกล่าว “ข้านึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าพิฆาตวิญญาณนั่นจะใช้ม้วนหนังสือส่งตัวระยะไกลหนีไป ตามไปไม่ได้!”
เขาบ่นพึมพำว่า “เวลาผ่านไปนานหลายปี เจ้าพิฆาตวิญญาณขี้ขลาดยิ่งกว่าสตรีไปแล้วรึไง ต่อสู้กันอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็หนีไปเช่นนี้ นี่มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลย หากเขาลงมือแล้ว ไม่มีทางที่จะรามือแน่นอน จุดจบมีเพียงมือต้องเปื้อนเลือดเท่านั้น!”
“ไหนจะม้วนหนังสือส่งตัวนั่น เขาเคยใช้ของสิ่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แถมยังใช้หนีอีก!” ไม่ต้องพูดเลยว่าตอนนี้อาถิงกลัดกลุ้มใจมากเพียงใด เพราะเดิมทีนี่เป็นโอกาสที่ดีมากที่จะจัดการกับเจ้าพิฆาตวิญญาณนั่น!
.
