กร่งเลยแม้แต่น้อย
สิงโตทองลวงตาถลึงตาจ้องมองเสี่ยวหงพลางกล่าว “เจ้า…เหตุใดเจ้าถึง…”
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะน่ารังเกียจเช่นนี้ ลอบกัดข้า…”
เสี่ยวหงกล่าว “เจ้าลอบกัดคนอื่นได้ แต่คนอื่นลอบกัดเจ้าบ้างไม่ได้อย่างนั้นเหรอ พลังความแข็งแกร่งของเจ้า เป็นของข้าแล้ว!”
เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งออกไปครอบคลุมมันเอาไว้ มันพยายามดิ้นรน แต่การที่มันสูญเสียเน่ยตันไปแล้ว มันจึงไม่สามารถดิ้นรนให้รอดได้
สิงโตทองลวงตาทำได้เพียงแค่มองดูร่างของตัวเองถูกเปลวไฟกลืนกินไป ในที่สุดมันก็ตายไปพร้อมกับความโกรธแค้นในแววตา
เอิ้ก! เอิ้ก! เอิ้ก! อู๋ตี้เรอออกมาอย่างต่อเนื่อง รู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย
“ฮือ ๆ ๆ! นายท่าน…” อู๋ตี้กล่าวออกมาอย่างน่าสงสาร
“นายท่าน มียาย่อยอาหารหรือไม่! ข้า เอิ้ก…”
เสี่ยวหงทำท่าทางมีความสุขกับความทุกข์ของคนอื่น “เจ้ามันเป็นแมวที่โง่เขลาจริง ๆ เจ้าคิดว่าเน่ยตันของสัตว์ร้ายมันจะเหมือนผลึกวิญญาณของสัตว์วิญญาณเหรอ ตัวเจ้าไม่ระเบิดก็นับว่าโชคดีมากแล้ว”
อู๋ตี้กล่าว “เจ้าไม่ต้องมาขู่ข้าหรอก ตัวข้าไม่ได้ระเบิดง่าย ๆ ขนาดนั้นนะ!”
เน่ยตันที่เป็นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดไม่มีแล้ว เสี่ยวหงกลัดกลุ้มใจมาก อยากจะต่อยเจ้าแมวโง่นี่สักหมัดจริง ๆ!
มู่เฉียนซีตรวจอาการของอู๋ตี้ และกล่าวว่า “ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออกว่ายาใดจะช่วยเจ้าได้!”
“ง่วง! นายท่านข้าง่วง!” อู๋ตี้งอแง
“ข้าจะนอนสักหน่อย นายท่านระวังตัวด้วย!”
“……”
อู๋ตี้ทนไม่ไหว
