อนแน่นอน
แกร่ก แกร่ก!
และในขณะที่มีดนั้นกำลังจะฟันลงมา ดวงตาอันเย็นยะเยือกของคนประหลาดก็เผยความสับสนออกมา
แกร๊ง แกร๊ง! มีดที่อยู่ในมือของคนประหลาดตกลงบนพื้น จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นจับขมับของตัวเองพลางกล่าว “ข้าเป็นใคร?”
“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ยารบกวนพลังจิตออกฤทธิ์แล้วเหรอ? ใบหน้าของมู่เฉียนซีเผยความดีใจออกมา จากนั้นก็ดึงเฟิงอวิ๋นซิวมาอยู่ในบริเวณที่ปลอดภัย
พรวด! เฟิงอวิ๋นซิวกระอักเลือดออกมาคำโต
บาดแผลภายนอกและแผลภายในล้วนแต่อาการสาหัส มู่เฉียนซีรีบรักษาอาการให้เขาอย่างเร่งด่วน เฟิงอวิ๋นซิวจับมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “เฉียนซี อย่า…”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง “เฟิงอวิ๋นซิว เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองพูดอะไรออกมา เจ้าบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้แล้วยังจะไม่ให้ข้ารักษาอีก เจ้าอยากตายรึไง?”
เขากล่าว “ข้าไม่อยากตาย เพียงแต่…”
เขาหันกลับไปมองมู่เฉียนซี และกล่าวว่า “เฉียนซี ไม่ต้องใช้ยาดีอะไรมาก แค่ไม่ตายก็พอแล้ว”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเงื่อนไขของคนไข้เช่นนี้” คนอื่น ๆ ล้วนแต่อยากรักษาด้วยยาที่ดีที่สุดทั้งนั้น เพราะอยากหายไว ๆ
“ข้าบาดเจ็บสาหัส ข้าก็ไม่มีความสามารถจะไปแย่งชิงกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์กับเจ้าได้ ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องสนใจข้า” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวขอร้อง
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็จนปัญญา “เฟิงอวิ๋นซิว เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย!”
ความรักกับความชอบธรรมเป็นสิ่งที่เลือกยาก นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะใ
