ูแผนที่อย่างละเอียด ร่างในชุดแดงร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และแผนที่ที่อยู่ในมือของไป๋อู๋ห่ายก็ตกไปอยู่ในมือคนอื่นแล้ว
น้ำเสียงอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้น “แมวน้อย เอาของของข้าไปมอบให้ผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้ข้ารู้สึกโกรธมากเจ้ารู้หรือไม่”
“เจ้าเป็นใคร?” ไป๋อู๋ห่ายถลึงตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ
คนผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีแดงราวกับถูกย้อมไปด้วยเลือด ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้นเปล่งประกายความกระหายเลือดอย่างโหดร้ายออกมา
หน้ากากสีเลือดบดบังใบหน้าเขาไว้ แต่ก็ยังทำให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นได้
มู่เฉียนซีที่หันหลังให้พวกเขาอยู่ตอนนี้หันไปกล่าวกับกู้ไป๋อีว่า “ไป!”
ภายในชั่วพริบตาเดียวพิฆาตวิญญาณก็ปรากฏตัวขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้
บานสะพรั่งดุจดั่งดอกบัวโลหิตดอกหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำดุจดั่งทับทิมคู่นั้นจ้องมองหน้ามู่เฉียนซีเขม็ง
“แมวน้อย ไม่ได้เจอกันนาน เจ้าไม่ชอบของขวัญที่ข้ามอบให้เหรอ?”
นิ้วมืออันเรียวยาวที่ถือแผนที่นั้นค่อย ๆ ยื่นออกมาตรงหน้ามู่เฉียนซี
ตอนนี้กู้ไป๋อีชักกระบี่ออกมาแล้ว แต่รับมือกับคนผู้นี้ ดูเหมือนว่ากระบี่เฉียนหานจะไม่เต็มใจเท่าไหร่
กระบี่เฉียนหานกำลังสั่น มันกำลังหวาดกลัว!
ถูกขวางทางเช่นนี้ ตอนนี้ไม่อาจไปได้
ดวงตาของมู่เฉียนซีมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า นางกล่าว “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ จะฆ่าข้า หรือจะให้ข้าเป็นทาสกระบี่ของเจ้า”
พิฆาตวิญญาณมองมู่เฉียนซีอย่างพิจารณา “ตอนนี้ ข้าย
