่งเป็นสำนักนิกายระดับสี่แห่งแดนซวนเทียน ท่านมาทรมานศิษย์สำนักโอสถฯ ของเราโดยไร้เหตุไร้ผลเช่นนี้ เกรงว่าคง…”
พรวด! และในตอนนี้เองกระบี่ของกู้ไป๋อีก็ได้มาถึง!
ผู้อาวุโสหวงที่กำลังพูดคุยอยู่กับจิ่วเยี่ยและขาดสติไปชั่วขณะ แขนข้างหนึ่งของเขาก็ได้ถูกฟันขาดลงมา
หากคนธรรมดาทั่วไปถูกฟันแขนขาดเช่นนี้ก็คงจะมีโลหิตหลั่งไหลออกมาเป็นสาย ๆ แต่ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน เหตุใดแขนที่ขาดนั้นกลับไม่มีโลหิตไหลแม้แต่น้อย
มิเพียงแต่ไร้ซึ่งโลหิตที่ไหลออก แต่ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บนั้นก็ได้เริ่มแปรเปลี่ยนกลายเป็นกระดูกสีขาวแล้ว
“อ๊าก!” ผู้อาวุโสหวงตกใจกลัวเสียจนสีหน้าซีดเผือด ยังไม่ทันที่จะรอให้กู้ไป๋อีได้ลงมือ ร่างกายของเขาก็ได้กลายเป็นกระดูกสีขาวและเหลือไว้เพียงแต่หัวกระโหลกหนึ่งลูก
เขามองข้ามพวกมดปลวกเหล่านั้น จิ่วเยี่ยเดินเข้าไปหามู่เฉียนซีจากนั้นก็ดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของตนเอง
“ซี!”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้ามาแล้ว! รึว่าเจ้าหาเผ่าหงส์พบแล้ว?”
จิ่วเยี่ยกล่าวตอบ “ยังหาไม่พบ แต่ข้ามาเพื่อหาซี!”
.
.
