อมกับข้านี่แหละ!” กิ้งก่าน้ำแข็งคำรามประโยคสุดท้ายออกมา
เผชิญหน้ากับการทำลายตัวเองที่สามารถทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้เช่นนี้ มู่เฉียนซีที่ติดอยู่ในวังวนนี้อาจถูกทำลายไปได้ทุกเมื่อ
แต่มู่เฉียนซีกลับกล่าวด้วยความชอบใจว่า “เจ้ากิ้งก่าน้ำแข็ง เจ้าทำได้ดีเยี่ยมจริง ๆ ขอบใจเจ้ามาก นับว่าเจ้าตายอย่างมีค่าจริง ๆ!”
ตูม! เสียงระเบิดตูมดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้น ทุกสรรพสิ่งรอบ ๆ ถูกทำลายจนสิ้น
ก่อนที่จิตใต้สำนึกของกิ้งก่าน้ำแข็งจะดับสูญไป มันได้ยินคำขอบคุณของมู่เฉียนซีแล้ว มันโกรธจนแทบอยากจะรีบกลับชาติมาเกิดแล้วฆ่าเจ้ามนุษย์ผู้นี้ซะจริง ๆ
ขอบคุณอย่างนั้นเหรอ! มันทำลายตัวเองลากพวกเขาให้ตายไปด้วย เจ้ามนุษย์ผู้นี้ยังจะขอบคุณมันอีก ช่างวิปลาสยิ่งนัก!
“หนี! รีบหนีเร็วเข้า!”
เกราะป้องกันของคนประหลาดเหล่านั้นได้พังทลายลงไปแล้ว ศิษย์สำนักโอสถฯ ก็พยายามหนีอย่างสุดชีวิต
เกราะป้องกันอันล้ำค่าก็เอาออกมาใช้แล้ว พวกเขาไม่อยากตาย
แต่มู่เฉียนซีกลับไม่เคลื่อนไหวใด ๆ เลย ดูเหมือนจะเพิกเฉยต่ออันตรายรอบตัวไปก็มิปาน
นางมองชิงอิ่งพลางกล่าว “ชิงอิ่ง ถึงเวลาที่เจ้าควรนอนพักผ่อนแล้ว”
“เฉียนระวังตัวด้วย!” ชิงอิ่งกล่าวจบก็หลับตาที่งดงามคู่นั้นลงทันที
หลังจากที่ชิงอิ่งหลับไป มู่เฉียนซีก็นำเขาเข้าไปในมิติ
ในขณะที่พลังนั้นกำลังจะทำลายมู่เฉียนซี หัวใจของนางก็เปล่งลำแสงสีฟ้าอ่อนขึ้น
ไม่มีพลังใดที่สามารถทำลายกำแพงมิติของผู
