ไห่ฝานปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี เขากล่าว “มู่เฉียนซี ตั้งแต่เข้ามาในดินแดนโอสถก็เอาแต่หลบหนีอยู่ห่างข้า ไม่นึกเลยว่าจะถูกข้าเจอตัวเข้าได้ เจ้ามันช่างโชคดีจริง ๆ”
ฟึ่บ! ทันทีที่ข้อมือของมู่เฉียนซีขยับ เข็มยาเข็มหนึ่งก็พุ่งออกไป
“สุนัขที่ดีมันไม่ขวางทาง อย่าทำให้ข้าต้องเสียเวลาเลย” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เดิมทีเวลาก็มีจำกัดอยู่แล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสุนัขเกะกะขวางทางเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็ไม่อยากพูดจาไร้สาระกับพวกเขามาก
“นายน้อย ระวัง!”
มู่เฉียนซีลงมือทันที แถมยังเป็นกระบวนท่าสังหารอีกด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่ได้คาดคิดเอาไว้เลย
ชายชราผู้หนึ่งรีบลงมือขวางเข็มยานี้ของมู่เฉียนซี
เขาจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าว “สาวน้อย เจ้านี่ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้าลอบโจมตีนายน้อยของพวกข้าเช่นนี้!”
ไห่ฝานออกคำสั่ง “จับตัวนางมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ขอรับ!” แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของชายชราเหล่านั้นและพลันพวกเขาก็ตบมู่เฉียนซีอย่างรุนแรง
ไห่ฝานมองดูมู่เฉียนซีถูกพลังของชายชราเหล่านี้โจมตีด้วยความตื่นเต้น แต่ภายในชั่วพริบตาเดียวก็พบว่าร่างที่โดนโจมตีเมื่อครู่นั้นได้หายไปแล้ว
ร่างที่พวกเขาโจมตีนั้นแท้จริงก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถทำร้ายมู่เฉียนซีได้แม้แต่น้อย
สีหน้าของไห่ฝานโหดเหี้ยมขึ้น ไม่นึกเลยว่าทักษะร่างของหญิงสาวผู้นี้จะเก่งกาจเพียงนี้
มู่เฉียนซ
