ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจหลี่ลี่ไม่หยุด ชั่วขณะนั้นลมหายใจของหลี่ลี่ก็หนักหน่วงขึ้น
ตอนนี้หลี่ลี่สามารถสลัดวิญญาณปีศาจทิ้งได้ แต่ความไร้เดียงสาและความไม่รู้โลกของนางทำให้หลี่ลี่ไม่อาจใจร้ายทิ้งนางไป
เมื่อเข้ามาในเมือง วิญญาณปีศาจก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว
“นี่คืออะไร นั่นคืออะไร พี่ชาย อันนี้สนุกจัง”
“นั่นคือโถส้วม ไม่ใช่ของสวมหัว”
“อันนี้ก็สนุก อันนั้นก็สนุก”
“นั่นคือปิ่นปักผม ไม่ใช่ระเบิด”
“ที่นี่คือที่ไหน คึกคักจัง ข้าจะไปดูหน่อย”
“กลับมานี่” หลี่ลี่รีบคว้าตัววิญญาณปีศาจที่กำลังจะเข้าหอนางโลมไว้ ใบหน้าซีดเผือด
ขณะนี้ผู้คนทั้งถนนต่างมองเด็กบ้าคนนี้ด้วยความประหลาดใจ
เอาโถส้วมครอบหัว ใช้ปิ่นปักผมเป็นระเบิด เอาไม้ปัดขนไก่เสียบก้นทำเป็นหาง แถมจะเข้าหอนางโลม ใครเห็นก็ต้องมองหลายตา
หลี่ลี่หน้าดำทะมึน จูงวิญญาณปีศาจออกจากถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปย่านที่อยู่อาศัย สอบถามหลายรอบจึงพบเรือนหลังเดี่ยวที่ให้เช่า
อาจเพราะยังหวาดกลัวเรื่องสุสานถล่ม เมื่อมาถึงตรอกที่มีกำแพงสูง วิญญาณปีศาจก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีท่าทีหวาดกลัวอยู่บ้าง
