มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เรื่องสำคัญที่เจ้าว่านี้ไม่เลวเลย นับว่าเจ้าฉลาดมาก! ยาลูกกลอนขวดนี้ช่วยรักษาบาดแผลที่สะสมมานานของเจ้าได้ รับไปเถอะ!”
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนออกมาให้เช่นนี้ ผู้อาวุโสรองก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
นับตั้งแต่ประมุขน้อยผู้นี้เข้ามาอยู่ในตำหนักเป่ยหาน เขาก็รู้สึกชีวิตไม่มั่นคงเลยแม้แต่วันเดียว เกือบจะถูกนางทรมานจนตายไปแล้วด้วยซ้ำ
และนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นประมุขน้อยพูดดีเช่นนี้ เขาจึงตื่นเต้นมาก
ผู้อาวุโสรองกล่าวถามว่า “ยะ ยา ยาลูกกลอนนี้ ท่านหมอปีศาจเป็นคนหลอมออกมาใช่หรือไม่?”
“แล้วเจ้าคิดว่าใช่หรือไม่ล่ะ?”
ผู้อาวุโสรองดีอกดีใจและกล่าวด้วยความตื่นตันใจว่า “ขอบคุณประมุขน้อยมาก ต่อไปข้าจะเชื่อฟังประมุขน้อยทุกอย่าง”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าอย่าได้กล่าววาจาโกหกหลอกลวงไปเลย เจ้าเป็นคนของใคร ทำงานให้กับใครข้ารู้ดี! ยาลูกกลอนนี้ก็เป็นแค่การตอบแทนเรื่องที่เจ้ามาบอกข้าก็เท่านั้น”
มู่เฉียนซีรู้ดี แม้ว่านางจะทำตามเงื่อนไขของเป่ยกงจั๋ว ร่วมมือกับเป่ยกงจั๋ว แต่หากเรื่องที่นางครอบครองหม้อเทพนิรันดร์ถูกเปิดเผยขึ้น เป่ยกงจั๋วก็ไม่มีทางปล่อยนางแน่
ผู้อาวุโสรองกล่าว “ประมุขน้อย เหตุใดท่านหมอปีศาจถึงไม่เข้าร่วมการประลองในครั้งนี้ล่ะ หากท่านหมอปีศาจเข้าร่วม อันดับหนึ่งจะต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน และของล้ำค่าที่ฝ่าบาทเตรียมเอาไว้ในครั้งนี้ก็ไม่ธรรมดาเสียด้วย!”
มู่เฉียน
