ะแลกกับของที่พวกเขาอยากได้
คนส่วนใหญ่มาจากที่อื่น เมื่อเห็นความสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ของมู่เฉียนซีแล้ว พวกเขาก็ตกตะลึงจนตาค้างไป
พวกเขาอยากจะพูดมากว่า ‘แม่นางเอ้ย! ยาลูกกลอนบ้านเจ้าได้มาโดยไม่ต้องเสียเงินทองเลยหรือไง’
“แม่นางผู้นั้นเป็นใครกัน เอายาลูกกลอนแลกสมุนไพรวิญญาณเช่นนี้ ช่างโอ้อวดเกินไปแล้วกระมัง คนอื่นเขาแลกทีละต้น แต่นางแลกเป็นตะกร้า ๆ!”
“จริงรึ! แต่แปลกนะ นางแลกไปมากมายเช่นนั้นแล้วยังมียาลูกกลอนเหลืออยู่อีกเหรอ?”
“……”
“หากพวกเจ้ารู้ว่าแม่นางผู้นั้นเป็นใคร พวกเจ้าจะไม่แปลกใจเลยล่ะ” และแน่นอนว่ามีคนที่รู้จักมู่เฉียนซี
“แม่นางผู้นั้นเป็นใคร?”
“นางคือประมุขน้อยแห่งตำหนักเป่ยหาน อัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งแดนตะวันออก แถมยังเป็นหนึ่งในเจ้าของของหอหมอปีศาจอีกด้วย ยาลูกกลอนของหอหมอปีศาจพวกเจ้าก็น่าจะรู้ดี หากพวกเขาขาดแคลนยาลูกกลอนมันก็คงจะแปลกแล้วล่ะ”
“ที่แท้หอหมอปีศาจนั่นนี่เอง การที่นางจะเหมาสมุนไพรวิญญาณไปมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”
“ยาลูกกลอนที่หอหมอปีศาจขายล้วนแต่เป็นยาวิเศษคุณภาพดีทั้งนั้น พวกเราก็เคยเห็นกันมาแล้ว แถมนักปรุงยาของพวกเขาก็ไม่เหมือนมนุษย์เอาซะเลย ทั้งหลอมทั้งปรุงล้วนแต่รวดเร็วมากเลยล่ะ”
มีแขกอย่างมู่เฉียนซีเช่นนี้ คนที่ขายสมุนไพรวิญญาณล้วนแต่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
แลกอย่างง่ายดาย แถมยังเป็นยาลูกกลอนคุณภาพสูงอีกด้วย
ทว่า เหล่าบรรดานักปรุงยาที่ต้องการแลกสมุนไพรวิญญาณที
