ระกูลเซียวของข้ามีหม้อยาที่ดีที่สุด หากว่านายท่านกับข้า…”
สีหน้าของมู่เฉียนซีเปลี่ยนไปในทันที จากนั้นก็กล่าวขึ้น “ชิงอิ่ง ลากตัวเขาออกไป”
นายท่านไม่แม้แต่จะคิดทบทวนดู เซียวเหยาแสดงอาการเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอย่างมากออกมา
“นายท่าน นายท่าน” หม้อหยินหยางสองขั้วที่ถูกโยนไปไว้ในคลังเก็บของก็ได้วิ่งออกมาอย่างระมัดระวัง
“ข้าจะช่วยนายท่านสกัดยา นายท่านรับข้าไว้เถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่ใช้นิรันดร์ แต่มาใช้หม้อเช่นเจ้ารึ?”
“ฮือ ฮือ ฮือ” หม้อหยินหยางสองขั้วเจ็บช้ำเป็นอย่างมาก มันไม่สามารถเทียบกับนายท่านของมันได้
ไม่มีรูปลักษณ์ที่งดงามเช่นผู้เป็นนาย ไม่มีลูกเล่นมากมายดั่งผู้เป็นนาย ไม่มีเลย…ไม่มี
หม้อหยินหยางสองขั้วทำได้แต่เพียงนั่งยองขดตัวกล้ำกลืนอยู่ที่มุมกำแพง
มู่เฉียนซีกล่าว “โยนออกไปทั้งหมด
“ทราบ”
โคร่ม! ชิงอิ่งได้โยนทั้งสองคนนั้นออกไป
ทั้งสองที่ถูกโยนออกไปนั้นล้วนแต่ช้ำใจอย่างเหลือคณานับ หม้อหยินหยางสองขั้วกล่าว “ไอ้หนู เจ้าทำพันธสัญญากับข้าเสียก็ได้แล้ว”
“ไม่เอา นายท่านรังเกียจเจ้าเช่นนี้ หากข้าทำพันธสัญญากับเจ้า นายท่านก็จะรังเกียจข้าไปด้วย ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วจะทำเช่นไร?” เซียวเหยากล่าวปฏิเสธในทันที
หม้อหยินหยางสองขั้วกล่าว “หึ หึ หึ พูดเหมือนกับว่าข้าไม่ทำพันธสัญญากับเจ้า แล้วนายท่านก็จะชอบเจ้าอย่างนั้นแหละ”
เซียวเหยารู้สึกเหมือนมีลูกศรเป็นหมื่น ๆ ลูกพุ่งทะลุหัวใจ
หม้อหยินหยางสองขั้วกล
