่ยกงจั๋วสาดแววอันมืดมนออกมา “มู่เฉียนซี เจ้ากล้าดีนัก เดี๋ยวพวกเราค่อย ๆ เล่นกันไป จะต้องมีสักวันหนึ่งที่ข้าจะทำให้เจ้ายอมมาเป็นผู้หญิงของข้าอย่างยินยอม”
เป่ยกงจั๋วถูกมู่เฉียนซีรังเกียจก็ได้ระเบิดออกมาดั่งพายุถล่ม ส่วนในใจของกู้ไป๋อีเองก็รู้สึกเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมากเช่นกัน
ในตอนที่กล่าวถึงคู่หมั้นของนาง เขาก็รู้สึกได้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของซีเอ๋อร์นั้นกำลังแผดเผาหัวใจของเขา
สามารถรู้สึกได้เลยว่านางชอบจริง ๆ ชอบคนผู้นั้นมากจริง ๆ
รู้อยู่แก่ใจ คู่หมั้นที่ซีเอ๋อร์กล่าวถึงนั้นก็คือหวงจิ่วเยี่ยกระมัง
มู่เฉียนซีเบ้ปากกล่าว “มาโกรธเคืองอะไรกัน เดิมทีมันก็เป็นความจริงอยู่แล้วแต่กลับไม่ยอมรับ”
กู้ไป๋อีกล่าว “เป่ยกงจั๋วนั้นหยิ่งผยองมาโดยตลอด ไม่สามารถเห็นผู้ใดดีเด่นเกินตนได้ก็เลย…”
มู่เฉียนซีได้แทงจุดตายของเป่ยกงจั๋วเข้าไปอย่างจัง ดังนั้นแล้วเป่ยกงจั๋วจึงได้ระเบิดออกมา
กู้ไป๋อีค่อนข้างกังวลใจ เขากล่าวขึ้น “แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมานั้นเป่ยกงจั๋วผู้นี้โหดเหี้ยมนัก ความต้องการในการครอบครองค่อนข้างแรงกล้า ข้ากลัว…”
การถูกเป่ยกงจั๋วจดจำเอาไว้นั้นจะต้องเป็นเรื่องที่วุ่นวายเป็นอย่างมากเรื่องหนึ่งเป็นแน่ เขามีประสบการณ์อย่างล้ำลึก
มู่เฉียนซีกล่าว “กล้าจดจำข้าก็ลองดูได้ สู้ไม่ได้ก็จะทำให้โมโหตาย ไม่ก็วางยาพิษให้ตายไปเสีย”
“แต่ว่าเสี่ยวไป๋ เจ้า…” มู่เฉียนซีมองไปยังเสี่ยวไป๋ที่เป็นพี่ชายขององค์รัชทายาทเป่ยกง
