น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชัง มู่เฉียนซีรู้ว่าเขาเป็นใคร
หัวหน้าวังอวิ๋น นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนี่จะยังมีชีวิตอยู่!
หัวหน้าวังอวิ๋นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงแม้ว่าจะทุ่มอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ความเร็วของเขากลับเร็วไม่พอ และความเร็วของมู่เฉียนซีก็สามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย
ทว่า ในตอนนี้ยาบัดซบนั่นมันเริ่มออกฤทธิ์แล้ว มู่เฉียนซีรู้สึกราวกับว่าสองขาของตนเองนั้นกำลังเดินอยู่บนปุยฝ้ายก็มิปาน และกำลังจะล้มลงไป
หนีไม่พ้น!
และในตอนนี้เอง ลำแสงสีชมพูก็พุ่งมา
ปัง!
อ๊า! หัวหน้าวังอวิ๋นส่งเสียงกรีดร้องขึ้น เพราะเขาโจมตีโดนหม้อยาที่แข็งมากหม้อหนึ่ง
“ชิ! นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำร้ายคนที่ข้าเลือกให้เป็นเจ้านาย เจ้ามันรนหาที่ตาย” เสี่ยวหยางหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะดีนัก
จากนั้นมันก็กล่าวด้วยความเบิกบานใจว่า “นายท่าน เสี่ยวหยางหยางยอดเยี่ยมไหมละ นายท่านยอมรับข้าเถอะนะ!”
นี่คิดจะทำความดีชดใช้ความผิดอย่างนั้นเหรอ มู่เฉียนซีไม่ใช่คนใจกว้างถึงเพียงนั้น
ในตอนนี้มู่เฉียนซีรู้สึกว่าร่างกายเหมือนจะหมดแรงลง สุดท้ายจึงกัดฟันอดทน จากนั้นก็ฉีดยาให้ตัวเองหลายเข็ม
ยับยั้ง…ต้องยับยั้งต่อไป…
เสี่ยวหยางหยางเองก็สังเกตเห็นแล้ว “นายท่าน นะ นี่…เหตุใดถึงทำเช่นนี้ ยับยั้งรุนแรงเกินไปแล้ว หากมันตีกลับขึ้นมาแล้วละก็…”
“หรือไม่ เสี่ยวหยางหยางจะจับชายรูปงามสักคนมาให้นายท่าน คนที่อยู่ในสระเย็นผู้นั้นนายท่านก
