หม้อหยินหยางสองขั้วถูกมู่เฉียนซีโยนออกไปอย่างไร้ความปรานี จากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ลงมือต่อสู้กันอีกครั้ง
ตูม!
เกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นในที่แห่งนี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ท่ามกลางสนามรบ แต่ก็ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้อยู่ดี
ต้องรู้เอาไว้เลยว่าที่แห่งนี่นั้นเป็นการรวมตัวของยอดฝีมือแดนเหนือครั้งใหญ่ มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เซียวเหยา ลงมือ! ที่นี่เป็นถิ่นตระกูลเซียวของเจ้า เอาความสามารถของเจ้าออกมาใช้เถอะ!”
เซียวเหยากล่าว “ข้าน้อยรับคำสั่งนายท่าน”
คนตระกูลเซียวล้วนแต่เป็นนักพิษทั้งสิ้น เชี่ยวชาญในการใช้พิษมาก
ทันใดนั้นเอง ในที่แห่งนี้ก็ถูกหมอกพิษสีเขียวเข้มปกคลุม
“บัดซบจริง! มันเป็นพิษ!”
คนเหล่านั้นสบถคำด่าออกมาและรีบต้านพิษอันรุนแรงนี้!
ในตอนนี้หม้อหยินหยางสองขั้วหาโอกาสได้แล้วจึงรีบพุ่งไปอยู่ข้างกายมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “คนหล่อ ข้ามาแล้ว!”
ในขณะที่หม้อหยินหยางสองขั้วพุ่งเข้ามานั้น ร่างสีเขียวร่างหนึ่งก็พุ่งออกมา
ชิงอิ่งง้างมือตบหม้อหยินหยางสองขั้วไปติดบนผนึกภูเขา แกะยังไงก็แกะไม่หลุด
มุ่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ชิงอิ่งทำดีมาก!”
มู่เฉียนซียืนอยู่ท่ามกลางหมอกพิษนั้นพลางกล่าวว่า “คนของตำหนักเป่ยหานทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้! อย่าเพิ่งแย่งชิงหม้อหยินหยางสองขั้วก่อน”
“ประมุขน้อย นี่มัน…”
ทั้ง ๆ ที่เห็นคนของกองกำลังอื่นต่างพุ่งไปที่หม้อยานั้น แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำสั่งของมู่เฉียนซีก็รู้
