ต่อมา ทันทีที่มือของมู่เฉียนซีขยับ เข็มยาอีกหลายเข็มก็พุ่งออกไปอีกครั้ง
หลังจากที่พวกเขาถูกเข็มยาเหล่านั้นแล้ว ร่างของมู่เฉียนซีก็เคลื่อนไหวไปที่พวกเขา ก่อนจะลากพวกเขาทั้งสี่ไปโยนไว้ข้างกายอวี้ปิงชิง
มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยันว่า “ถึงแม้ว่าสี่คนนี้จะเป็นคนไร้ประโยชน์ไปสักหน่อย แต่ก็น่าจะทำให้เจ้าพึงพอใจได้”
“ข้าไม่เอา ไสหัวไป ให้พวกนี้ไสหัวไปให้พ้น…” อวี้ปิงชิงตะโกนเสียงดังลั่น
แม้ว่าปากนางจะกล่าวออกมาเช่นนี้ แต่ร่างกายของนางนั้นไม่อาจควบคุมได้แล้ว
วินาทีสุดท้ายก่อนที่นางจะสูญเสียการควบคุมไป นางกล่าวออกมาว่า “บัดซบ! บัดซบ! เจ้าไม่ตายดีแน่”
หลังจากที่จัดการกับพวกสวะไร้ประโยชน์นี้ได้แล้ว ในตอนนี้มู่เฉียนซีก็พบว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว
และนางก็พบว่าฤทธิ์ของยาหัวใจโพธิ์เริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ เช่นกัน
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ทำเช่นไรถึงจะออกไปได้! อยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
หลุนหุยกล่าว “หรือว่าจะลองปล่อยข้าออกไปดู ข้าจะลองเจรจากับเสี่ยวหยางหยางดู ข้ากับเสี่ยวหยางหยางเราสนิทกัน”
“เจรจาเหรอ โจมตีออกไปเลยไม่ได้เหรอ?”
เมื่อมู่เฉียนซีคิดเช่นนี้แล้ว นางก็เตรียมจะลองลงมือดู!
อย่างไรเสียตอนนี้หากสามารถใช้กำลังแก้ไขปัญหาได้นางก็จะใช้ จะไม่ยอมใช้วิธีอ่อนเป็นอันขาด
หม้อหยินหยางสองขั้ว มันน่านัก!
เดิมทีหม้อหยินหยางสองขั้วคิดจะดูละครสนุก ๆ ชายรูปงามกับหญิงคนงามมาอยู่ด้วยกัน อีกอย่างมิตรภาพของพวกเข
