งกู้ไป๋อีอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น
และในตอนนี้เองกู้ไป๋อีก็พบว่าฤทธิ์ของยาหัวใจโพธิ์จะยับยั้งเอาไว้ไม่อยู่แล้ว โชคดีที่มู่เฉียนซีให้เขามามากพอ เขาจึงกินเข้าไปอีกหลายเม็ด
หากสามารถป้องกันได้ หญิงสาวตรงหน้าไม่มีทางรอดแน่นอน
กู้ไป๋อีตัดสินใจจะลงมือฆ่านาง แต่จู่ ๆ ร่างสี่ร่างก็พรวดพราดเข้ามา และเมื่อเห็นกู้ไป๋อีจะลงมือฆ่าอวี้ปิงชิง พวกเขาก็ตะโกนขึ้นว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก อย่า…”
“ท่านหัวหน้าตำหนัก เหตุใดถึงต้องลงไม้ลงมือฆ่าชิงเอ๋อร์เช่นนี้ด้วย!”
นายน้อยทั้งสี่แห่งตำหนักเป่ยหานโจมตีเข้ามาในนี้เพื่อช่วยหญิงงาม
ในอีกสถานที่หนึ่ง เซียวเหยากล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “หม้อหยินหยางสองขั้วมีจุดเด่นอยู่สองจุดนั่นก็คือจุดเด่นแห่งหยิน และจุดเด่นแห่งหยาง ตราบใดที่เราหาจุดเด่นแห่งหยินเจอเราก็สามารถออกไปได้”
จู่ ๆ หลุนหุยก็ตะโกนขึ้นว่า “ข้านึกออกแล้ว เสี่ยวหยางชอบเอาชายผู้แข็งแกร่งที่สุดไว้ในจุดเด่นแห่งหยาง หากนายท่านต้องการหาตัวท่านไป๋ ก็ต้องไปหาที่จุดเด่นแห่งหยาง”
ชิงมู่กล่าวเสียงขรึม “นายท่าน ต้องรีบแล้ว! จุดเด่นแห่งหยางไม่ใช่ที่ที่ดีสำหรับท่านไป๋อีเลย”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ทำไมล่ะ?”
“จุดเด่นแห่งหยางเป็นสถานที่ที่ฤทธิ์ยาแรงที่สุด เกรงว่ายาหัวใจโพธิ์ก็คงจะเอาไม่อยู่เป็นแน่”
“เร็วเข้า! รีบหาจุดเด่นแห่งหยินให้เจอให้เร็วที่สุด” มู่เฉียนซีกล่าวกับเซียวเหยา
“ขอรับ!”
เซียวเหยานำทาง มู่เฉียนซีและพวกก็เดิ
