กควบคุมเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปเช่นไรก็ไม่อาจเดินออกไปได้
ทันใดนั้นเอง ภายในร่างกายของเขาก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้น มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับที่โดนพิษในครั้งก่อน
เนื่องจากซีเอ๋อร์หลอมยาลูกกลอนให้เขาแล้ว เขาไม่มีทางโดนพิษได้ แต่ตอนนี้กลับมีความคิดเช่นนั้นแล้ว
“อือ…” ในตอนนี้เอง มีร่างร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากพุ่มดอกไม้นั่น เส้นผมสีดำขลับสยายยาวลงมา ดูออกว่าเป็นหญิงสาวผู้หนึ่ง
กู้ไป๋อีเดินไป แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นกู้ไป๋อีก็หยุดก้าวเท้าลง และหันหลังจะเดินกลับทันที
ใบหน้าที่เย็นชาราวกับน้ำค้างแข็งของอวี้ปิงชิงนั้นในตอนนี้พลันเปลี่ยนไปราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งก็มิปาน นางอุทานขึ้นว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก…”
ในขณะที่นางกำลังเจ็บปวดทรมานอยู่นั้น นึกไม่ถึงเลยว่าท่านหัวหน้าตำหนักจะมา นี่ต้องเป็นของขวัญจากสวรรค์แน่นอน!
อวี้ปิงชิงรีบตามกู้ไป๋อีมาอย่างรวดเร็ว ในแววตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชม หลงใหลขณะมองไปที่กู้ไป๋อี “ท่านหัวหน้าตำหนัก ชิงเอ๋อร์ไม่ไหวแล้ว!”
.
