สูงสุดได้ก็ได้ แต่นายท่านให้ข้าพักผ่อนสักหน่อยจะได้หรือไม่ ข้าไม่อยากกินยาพิษแล้วจริง ๆ”
มู่เฉียนซีกลับกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าก็รีบ ๆ ฟื้นตัวดีกว่า นับตั้งแต่นี้ต่อไป เจ้าต้องเพิ่มยาเป็นสี่เท่า!”
“ไม่ ไม่จริง!” เซียวเหยากรอกตามองบน อยากจะเป็นลมล้มพับไปเสียเดี๋ยวนั้น
“นายท่าน นายท่านไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ ฮือ ๆ ๆ!”
ครั้งนี้เซียวเหยาร้องไห้ออกมาจริง ๆ แล้ว แถมยังไม่ใช่การเสแสร้งอีกด้วย เขาร้องไห้จริง ๆ!
“เรื่องนี้เจ้าไม่อาจต่อรองได้” ผู้นำตระกูลมู่ไร้ความปรานีจริง ๆ
“นายท่าน ข้ากินเยอะเช่นนี้ นายท่านไม่กลัวจนรึไง?”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “วางใจได้ นายท่านของเจ้าร่ำรวยมั่งคั่งที่สุดแล้ว”
ในตอนนี้เซียวเหยายังไม่รู้ว่าเจ้านายของตัวเองนั้นเป็นเจ้าของหอหมอปีศาจ
อยากจะกินให้คนอย่างมู่เฉียนซีจนอย่างนั้นเหรอ ต่อให้กระเพาะของเขาใหญ่กว่านี้เป็นพันเท่าก็ไม่มีทางทำให้คนอย่างนางจนได้
ใบหน้าของเซียวเหยาเหี่ยวเฉาลงทันที
และในตอนนี้เอง คนส่งข่าวหลายคนได้กลับมาถึงตำหนักเป่ยหานแล้ว และพวกเขาก็แยกย้ายไปกันคนละทิศคนละทาง
หนึ่งในนั้นได้มาที่มู่เฉียนซี
“ท่านประมุขน้อยเฉียนเยี่ย พวกเราติดตามคนของท่านผู้อาวุโสสูงสุดไป และได้ข่าวมาว่าสถานที่ของตระกูลเซียวมีกลิ่นอายของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพขอรับ”
ส่วนทางด้านของผู้อาวุโสสูงสุดก็มีคนไปรายงานข่าวเช่นกัน
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุดขอรับ ที่ตระกูลเซียวมีกลิ่นอายของมหาวัตถุ
